En büyük korkumdu gidişin..Gittin,bedenini emanet bırakarak..Düşüncelerini,dokunuşlarını ve bakışlarını aldın gittin defalarca,defalarca döndün ama olmadı,kaldığı yerden devam edemedik sırtın göründü bir kere ve hiçbir dönüş ilk gelişe benzemiyordu..
bu yüzden bakamıyorum artık arkandan,bu yüzden eskisi gibi değil hoşgeldin demem.
Ateştik,her veda ve yalnızlık nöbetlerinde geçen her dakika biraz daha soğuttu dudaklarımızı..
genede en sevdiğim nem dudaklarınınki,hele birde bir kaç damla yaş düşmüşse gözlerinden yanaklarına,sürünerek inmişse dudaklarına;hayatının en tuzlu en kıvamında öpüşmesi.
Sonra aşkın otopsisi,dönüş gecesinde vücutlarımız üzerinde kısa süreli efsaneler..kavgalar..ve sonra yaralarımızı sarmaya gelirdik,hafif temaslı parmak dokunuşları,kezzap ve kocaman acılarla.
Aşkın derine battı..
Oysa nasıl isterdim hiç gitmemiş olmanı,milyonlarca kez dönmendense bir defa kalmanı..
OKAN AĞ

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 366
favori
like
share