İmdat


Ben İstanbul üniversitesinde amerikan dili ve edebiyatı 2. sınıf öğrencisiyim. Her okula gidişimde 2 senedir içim öyle yanıyor ki, o kadar ızdırab çekiyorum ki anlatamam. Okul kapısından içeri girdiğim zaman sanki sırtıma o koca edebiyat fakültesini yüklüyorlar. Herkesten utanıyorum. Anama ya da babama da diyemiyorum bir şey. Bir garip, bir mahzun içim. Ben o okulda okuyamıyorum bir erkek olarak. Ortama girdiğim zaman benliğimi kaybediyorum. Bazen düşündüğüm zaman hasta oluyorum. Okul çok berbat, şartlar çok berbat. Ne olacak mezun olduğum zaman bilmiyorum.
İngilizce öğretmeni olursun diyorlar ama o zamana kadar ben bende kalan azcık benliğimide muhtemelen kaybetmiş olacağım.
Vallahi hocam müsade edin geleyim size talebe olayım. Yâda yardımcınız olayım, sizin kitaplarınızı taşırım, ayakkabılarınızı boyarım her sabah.
Sizin taşıdığınız ağırlıkları taşır hizmet ederim size. Ama bu okuldan kurtulayım. Çünkü artik hiç bir mihneti kabul etmeye gücüm kalmadı. Babam var elhamdulillah. Ama babasız gibiyim. Anam var ama anasız gibiyim, hiç bir şeyin tadı yok. Kalbim yenik düşmüş hüzünlere. Sizin metinlerinizi
çeviririm İngilizceye ama yanınızda olayım. Zira sadece sizi izlediğim
zaman rahat olabiliyorum. Sadece sizi dinlediğim zaman aklıma geliyor Rasulullah sav. Ben beni anlamadım, siz beni anlarsanız hocam.
Küfleniyorum

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 439
favori
like
share
-EFE- Tarih: 27.02.2008 16:57
ellerine sağlık