Belki hayat dediğimin yarasında gizliydin, belki çok uzak yollarda binemediğim trenlerdeydin. Aradığımın sen olup olmadığını bile bilmek için
yeterliydi yanında olmaya çalışmak. Çok az kalmıştı
ölümlerin çıplaklığını görmeme, sonra kaybettiğim
bebeklerimi gördüm sende. Hepsi bir olmuş sende,
intikam alıyorlardı benden... Beş sene tanıdım
hepsini, gördüm karanlıklarını, nasıl kaybolduğumu
anlattılar bana... Dinledikçe onları, sana hapsoldum, tenine bağlandım pamuk ipliğiyle. Öyle bir zamanda terk ettin ki beni hepsiyle barışmıştım...

Gerçekliğimi ardıma takmış yol alıyorum şimdi. Ne yazık ki hep benim sandığım gökyüzüm seninmiş, şimdi karanlıktayım, aydınlık çok uzaklarda bana dönüp bakmıyor bile... Hayat dediğimin yarası da senmişsin dermanı da senmişsin. Binemediğim trenlerin bütün yolcuları senmişsin, ben yeni anladım... Şimdi yalvarmam ağlamam hiçbirşeyi değiştirmiyor biliyorum ama gecelerimi geri istiyorum, kayboluşlarımı, yeniden doğuşlarımı geri istiyorum... Senin için ne kadar çabaladıysam onlar için de çabalayacağım... Ama hala umudum olduğunu kimseden gizlemiyorum ne kadar
kızsam da sana, geri gelmeni bekliyorum...

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 343
favori
like
share
ByStranqe Tarih: 12.06.2005 11:16
Ellerine Yüregine SaqLıK ArKada$iM
Bitanesinin_Bebegi Tarih: 09.12.2004 19:54
ellerine saglik
alperen Tarih: 08.12.2004 20:42
ellerine yüreğine emeğine sağlık arkadaşım...