Bizim ki sevgi mi?
Sevilmek için seviyoruz çoğu zaman.
Alışkanlıklarımıza süs olsun diye seviyoruz.
Özgürlükten değil, mecburen; mecburiyetten seviyoruz.
Doğurmuyor sevgimiz, ne başka sevgilere kapı açıyor ne de dünyamızı genişletiyor.
Tersine, sevgilerimizden bir hapishane örüyoruz kendimiz ve sevdiklerimiz için!..
Seviyoruz, seviyoruz, seviyoruz ama bir türlü sevinemiyoruz!

Geçen hafta şehrin tuzu kuru mahallelerinde ne kadar cıvıltılı, parıltılı cadde varsa, bir aşağı bir yukarı dolaştım.
Hallere tavırlara, yüzlere, gözlere, ifadelere baktım. Sevinç aradım.
Kimbilir, belki ihtiyacım vardı buna.
Fakat sevince dair ne varsa, yok denecek kadar azdı!
Ne şükür duygusuna has gösterişsiz fakat hakiki neşeden eser vardı...
Ne de tek başına güneşli bir günün bile insanın içini kıpır kıpır edebileceği bilgisinin izleri...
Sanki kimse hayatında hiç gerçekten sevinmemiş, sevinç nedir bilmemiş gibiydi!

Tamam! Hemen insanların güncel dertlerinden dem vurarak lafımı ağzıma tıkmaya çalışmayın ne olur!
Hali vakti yerinde olduğu belli olanlara; sağlıklı görünenlere; yanına eşini dostunu alıp sokağa çıkmış oldukları için gülüp oynayarak dolaşanlara baktım ben.
Eğleniyorlardı ama neşeleri yoktu. (Ki ikisi çok farklıdır!)
Bedenleri "fit"ti, giysileri güzeldi. Ama gülümsemeleri bile kırgınlıkların, kızgınlıkların yüzlerine derin çizgiler olarak kazınmış olduğunu saklayamıyordu. İfadeleri çirkindi.
Çünkü içlerindeki haset ve rekabet duygusunun ağırlığı hallerine tavırlarına yapışmış kalmış fakat sevinç dışarda kalmıştı.

Yıllardır altını çize çize söylediğimi yine tekrarlayacağım şimdi...
Olur olmaz biçimde sevgi kavramını kutsallaştırmak yerine biraz da şükür ve değer bilme duygusuna yer açsak...
Sevinç duygusunu endüstriyel eğlenceye kurban etmesek...
Mızmızlığa ve yakınmaya tanıdığımız primin onda birini sevinmeye ve neşeye ayırsak...
Güzel olacak galiba!
Yok! Eminim.
Çok güzel olacak!


Haşmet Babaoğlu

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 313
favori
like
share