İstanbul' a kar yağıyor. Evlerin çatıları, kaldırımlar ve yol üzerine park edilmiş arabalar, bembeyaz bir çarşafa bürünmüşler.
Vakit gece yarısı olmuş. Biri gökyüzüne karaları çalmış, boyanmamış bir daire bırakmış. Yo! Hayır! Küçükken rüyalarıma gelen Ay dede O. Her kar yağdığında; bana gelip yukarıda meleklerin olduğunu ve kanatlarından tüylerin döküldüğünü anlatan Ay dede.

Ne kadar özlemişim, ne kadardır O' nu o gözle görmemişim. Kafamı yukarı kaldırıp bakmak, bu kadar zaman bana zor mu gelmiş? Oysa O'na uyumadan iyi geceler derdim. Bulutlarla saklambaç oynamalarını izlerdim. Güneş her sabah kollarını uzatıp, pencereme vurunca, hiç sobelenmediği için, yeni bir oyun başlattığını bilirdim.

Şimdilerde ben de bu oyuna dahil olduğumu ve yaşamın bir oyundan ibaret olduğunu anlıyorum. Ellerim o zaman ki gibi minik değil.
Adımlarımla birlikte büyüdüm belki. Ne zaman İstanbul'a kar yağsa kendimi bulurum sokaklarda. Hedefi vurmak veya ıskalamak...
Benim rolüm kartopu oynamak hayatla.
-Alıntı-

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 360
favori
like
share
YokUm17 Tarih: 22.11.2008 00:11
alfeas Tarih: 05.11.2008 15:36
rollerimiz değişir zamanla.bi bakmışsın kartopu oynayan, birde bakmışsın kar misali soğuk.bazende onu eriten güneş gibi sıcak.hayattan kopmamak hayatta hep bişiler olabilmek gerek.
emeğine sağlık hayal
hayalll Tarih: 04.11.2008 01:29
tşk ederim...
MiSS-FENER Tarih: 03.11.2008 16:28
Şimdilerde ben de bu oyuna dahil olduğumu ve yaşamın bir oyundan ibaret olduğunu anlıyorum.


Hayat Bir Oyun Değilmi..Emeğinize Sağlık..