Şimdi yalnızım…
Karanlığa inat,beyaza boyadığım küçük odamda,
sensizliği yaşamaktayım usulca…
Her çalınışında kapının, beklenen sen oluyorsun ya aslında,
hiç,inadına hiç gelmiyorsun gittiğin uzak diyarlardan…
Sadece,soğuk ve sert esen rüzgarlar gönderiyorsun ,
onlar da yüreğimi üşütüyor…Sevmiyorum…

Mevsimler de gidişine ayak uydurdu sanki,
öyle sevdiğin renkler yok artık doğada.
Bir kaç renk sadece.Bir ölümün siyah rengi toprakta,
bir de hastalığın sarısı hüküm sürmekte ağaçlarda…
Ha!.Bir de gri var…Hayatın sevimsiz rengi…
Gök,deniz,dağ taş,insanlar bir de…
Hepsi gri işte,sevimsizce…
O sevdiğin yeşil vardı ya,yaprakları boyadığın hani,
şimdi kahverengindeler.
Ayak altlarında ezilmekteler hepsi,ağlaşmaktalar,çaresiz…
O dost çöpçüler de vefasız çıktı,biliyor musun?
Ne var,ne yok,
ne kadar hatıra varsa sokaklarda senden arda kalan,
süpürüp götürdüler bir kuşluk vaktinde…
Anılar,ayak izlerin,bir de sana akan göz yaşlarım.
Hiç biri yok artık..
Anılarını zaman sahiplendi,
yağmurlar ayak izlerini sevdalandı,aldı götürdü..
Gözyaşlarıma gelince,onlar hala duruyorlar yerlerinde ama,
soğuk rüzgarların üşütüyor gözlerimde,ağlayamıyorum..
Bir de yalnızlıklarımı bıraktılar bana,
yanında bir adet sensizlikle birlikte.

Şu yağmurlar var ya,
şimdi dikkat ettim,daha çok yağar oldular buralara.
Naziresi midir yoksa bulutların gözyaşlarıma,bilemiyorum?
Ne zaman seni düşünsem,
ne zaman hasretin düşse içime,
ne zaman uzaklara dalıp gitse gözlerim,
damla damla düşer oldu gözyaşları bulutların…

Yaramaz Şubat’ındayız kışın.
O, bildiğin ,yürek üşüten soğuklar da yok buralarda henüz.
O da almış başını gitmiş bilinmezliklere ardın sıra.
Hani o çok sevdiğim soğuklar..
Sım sıkı sarılırdın bana hani,
saçlarımı okşardın sevilesi ellerinle…
‘’Üşüme sakın yavrum!’’ derdin,
içimi ısıtırdı çarpıntısı yüreğinin…
İşte, sadece bu nedenle sevdiğim,
Ankara’nın o zalim soğukları yok bu günlerde…
Olsun!.Varsın olmasınlar!.Zaten sen de yoksun ya,
kim sarılıp ısıtacak ki yalnızlığımı?

Çokça çalışır oldum artık.
Yalnızlıklara,ağlamalara,rüyalara,
hatıralara fazla zaman tanımıyorum…
Sensiz gecelerimde bir uykularım oluyor…
Ne söyleşmelerim var yıldızlarımızla,
ne dert yanışım mahzunluğuna gecenin…
Hayallere de kapadım yüreğim,
bir uyumalarım var sessiz soğuk gecelerde,
bir de arada tutamadığım göz yaşlarım işte.
Şiirler de yazmak gelmiyor içimden seni anlatan,
adını da anmak istemiyorum artık,sanırım alışıyorum…
Ben,soğuğunda Ankara’nın,
öylesine işte,
sensizliği yaşamaya çalışıyorum…

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 327
favori
like
share
Asiyan Tarih: 22.11.2008 11:30
bir uyumalarım var sessiz soğuk gecelerde,
bir de arada tutamadığım göz yaşlarım işte.
Şiirler de yazmak gelmiyor içimden seni anlatan,
adını da anmak istemiyorum artık,sanırım alışıyorum…


insanlar nelere alışmıyo ki yeter ki can sağlığı olsun teşekkürler
KaRaKıZ Tarih: 22.11.2008 10:02
seviyorum demek varken neden sahte olalım demi :20:
yalancıyarım Tarih: 22.11.2008 00:13
bazen ınsanlar sevgilerini ifade etme sekli sevmiyor demek zıtı yani deli seviyor demek karsısındakıde acıverıyordur ....
YokUm17 Tarih: 21.11.2008 20:21