Dört tane mum usul usul yaniyordu...

Ortalik o kadar sessizdiki,

mumlarin konusmalarini duyabiliyordunuz...

Birinci mum dediki:

'Ben BARIS'im.!

Ama kimse benim yanmama yardimci olmuyor.

Sanirim yakinda sonecegim.'

Alevi hizla azaldi ve sonunda tamamen sondu.

Ikinci mum:

'Ben VEFA'yim.!

Ne yazikki artik vazgecilmez degilim.

Onun icin,bundan sonra yanip durmamin bir anlami kalmadi.'

Sozlerini tamamladiginda

esen hafif bir ruzgar onu tamamen sondurdu...

Sirasi geldiginde ucuncu mum, huzunlu bir sesle dediki:

'Ben SEVGI'yim!

Yanacak gucum kalmadi.

Insanlar beni unuttu,degerimi anlamiyorlar.

En yakinlarini sevmeyi bile unuttular.'

Vefa'da daha fazla beklemeden sonup gitti...

Ansizin..!

Odaya bir cocuk girdi ve uc mumunda yanmadigini gordu.

'Neden yanmiyorsunuz?

Sizin sonsuza kadar yanmaniz gerekmiyor muydu? ' dedi.

Ve ardindan aglamaya basladi...

O zaman dorduncu mum konusmaya basladi:

'Korkma, ben yandigim surece

oteki mumlarida yeniden yakabiliriz,

ben UMUT'um! '

Cocuk parlayan gozleriyle UMUT mumunu aldi

ve oteki mumlari birer birer yakti...

UMUT isigi yasamimizdan hic eksik olmamali...

...Ki hepimiz onunla birlikte

VEFA'yi, BARIS'i ve SEVGI'yi yasatabilelim......

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 391
favori
like
share
M.Kutsi Çil Tarih: 03.02.2009 15:53
Eline sağlık çok hoştu.
MEVLÜT Tarih: 22.01.2009 05:16
eline sağlık güzel paylaşım
aysoo19 Tarih: 21.01.2009 22:24
çok güzel bir paylaşım emeğine sağlık
çok doğru hep azda olsa bi umudumuz olmalı