Sevgiliye MektuP


Ayrılık yüreğimi karıncalandırıyor nicedir... Beynimi uyuşturuyor özlemin...
Çok sık birlikte olmasak bile benimle olduğunu bilmenin
bunca yıl içimi nasıl ısıttığını yeni yeni anlıyorum.
Yokluğun, hatırlandıkça yüreğime saplanan bir sızı olmaktan çıkıp sürekli bir boşluğa dönüşüyor.
Sabahlara seni okşayarak başlamaları, akşamları her işi bir kenara koyup seninle baş başa karşılamaları özlüyorum;
oynaşmalarımızı, yürüyüşlerimizi, sevimli haşarılığını,
çocuksu küskünlüğünü...
Nasıl da serttin başkalarına karşı beni savunurken;
ve ne yumuşak, bir çift kısık gözle kendini ellerimin okşayışına bırakırken...
Ya da kolyeni çözdüğümde kollarıma atlarken...
Hasta olduğunda, o korkunç kriz gecelerinde günler, geceler boyu nöbet tuttuk başında...
O şen kahkahalarına yeniden kavuşabilmek için sessiz dualar ederek...
"Atlattı" müjdesini kutlarken yorgun bedenindeki yaraları okşayarak,
doktorun böldü sevincimizi: "Yaşayamaz artık bu evde...
Yüksek binalar ve beton duvarların gri kentinde" dedi, "O gitmeli...
Ve kendine yeni bir hayat çizmeli..." Bilsen ne zor, gitmen gerektiğini bile bile "Kal" demek sana...
Ne zor, senin için ebedi mutluluğun beni unutmandan geçtiğini bilmek...
Gitmeni asla istemediğim halde, buna mecbur olduğumuzu görmek
ve sana bunları söyleyemeden "Git artık" demek...
"Beni ne kadar çabuk unutursan, o kadar çabuk kavuşacaksın mutluluğa" demek sana ne zor...
Sesimi, kokumu çekip alıvermek beyninden, sesin, kokun hala beynimdeyken...
Seni görmemek ve belki yıllar sonra karşılaştığımızda bana bir yabancı gibi bakmanı istemek senden...
Yeni bir sevdayı yasakladığım kalbime söz geçirmek...
Ve sonra kendi ellerimle bindirip seni yabancı bir arabanın arka koltuğuna,
birlikte güneşlendiğimiz onca yazı, yan yana titreştiğimiz onca kışı,
paylaştığımız bunca acıyı, onca kahkahayı ve bütün o uzak yeşillikleri katıp yorgun bedeninin yanına,
arkadan pişmanlık gözyaşları dökmek ne zor...
Ne zor hiç tanımadan seni emanet ettiğim bir şoföre "Hızla uzaklaş
buradan ve gidebileceğin kadar uzağa git" demek...
Yokluğunu beklemek, ne zor... Bunları düşündükçe, şu anda uzaklarda
bir yerlerde üşüdüğünü sezinleyerek panikliyorum.
Bütün engelleri aşıp, terk edilmiş caddeleri, kimsesiz sokakları,
yalnız bulvarları arşınlayarak sana ulaşmak, sessizce başını okşamak,
kulağına sevgi sözcükleri fısıldamak
ve yavaşça üzerini örtmek geliyor içimden...
Paylaştığımız bir mazinin, yitirdiğimiz bir geleceğe dönüşmesinden hicran duyuyorum.
Gizli gizli hüzünlendiğim akşamlardan birinde,
terk etmişlere özgü bir terk edilme korkusunu da
yüreğimin derinliklerinde duyarak sana koşmak,
yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek
ve "Dön bebeğim" demek istiyorum: "Geri dön...
Kulüben seni bekliyor..."




Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 6827
favori
like
share
SUPERİSİ Tarih: 26.05.2009 09:03
ÇOK GÜZEL OLMUŞŞ
GÜLveMasal Tarih: 06.03.2009 21:00
Emeğinize sağlık..
mmeelleekk Tarih: 04.03.2009 18:20
ÇOK SÜPER OLMUŞ YA.ELLERİNE SAĞLIK..
CANÖZÜM Tarih: 21.02.2009 21:02
[COLOR="pink"]Emeğine sağlık canım güzel bir sunum olmuş
MeLeK Tarih: 21.02.2009 08:40
[COLOR="YellowGreen"]emeğine sağlık cnm çok hoş bi paylaşım olmuş...
tongal Tarih: 20.02.2009 23:37
eline emeğine sağlık güzel bir paylaşım olmuş
MiSS-FENER Tarih: 20.02.2009 18:09
Emeğine Sağlık Ablacım..
Şayeste Tarih: 20.02.2009 13:33
"yaptıklarım ve daha çok da yapamadıklarım için özür dilemek"



Çok hoş bir sayfa olmuş canım..
Eline emeğine sağlık..