Şimdi yorgun,karanlık gecenin başındayım..
Geceyi bu kadar yorgun yapan ben miyim yoksa herşey kendiliğinden mi bu kadar karanlık ve anlaşılmaz?
Birşeylere başlıyorum, ilerletiyorum sonunda ise açamadığım bir kördüğüm misali bırakıyorum.
Bıraktıklarım canımı yakıyor. Canımı çok yakıyor. Neden inatla, hevesle bunu bile bile yapıyorum bende bilmiyorum.
Kaç kez girdimde o bilme çabasına.. Çıkmıyor sonuç. Ya verdiğim cevaplar yanlış çıkıyor. Ya rakamlar yanlış.
Kaç kez sil baştan yükleniyorum yeni bir kördüğüme..
Ve hep aynı sonuç .. Kısır döndü gibi gidiyor her gece..
Kırmak istememiştim seni. Üzmek hele.. Hiç..
Seni kırdığımı anladığım her an benim canım yanıyor.. Canımı yaka yaka yinede vazgeçmiyorum..
Hayatıma giren o en değerli şeyi yine bir kördüğüme çevirip atmıştım ya o gün..
O günden sonra artık kendimide fırlattım başkalarının başıboş hayatlarına..
Sebepsiz, amaçsız sadece öylesine yaşıyorum işte.
Demiştin ya hayatın tadına bak diye?
Hayatın adını sende öğrenmişken, tadını nasıl başka birine yakıştırayım..
Nasıl başka bir tadda birleştireyim..

Hayat oldum olası benden uzak.
Artık sende uzak..
Bende uzak..



Alıntı..

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 362
favori
like
share