Anneme Mektup - Faruk Onmaz



Anne yine yalnızlık düştü payıma
Zamanından önce koparılan gül gibiyim
Zehir katmış cinler sanki çayıma
Bir yangından arta kalan kül gibiyim
Yalnızlık benim ebedi dostum
Bir sonbaharda gizlice onunla buluştum

Bitmedi bir türlü şu gurbet hikayesi
Senden ayrılalı bilmem kaç yıl oldu
Herkesin yanında uyuyor mübarek annesi
Bilemezsin sensiz kaç gece gözlerim doldu

Yalnızlık benim ebedi dostum
Sana söyleyeceklerimi hep onunla konuştum



Zaman geçmiyor bir türlü anne
Toprağa düşmüş gençliğim çırpınıyor
Ak düşen saçlarımı aman görme
İnan onlar bile seni soruyor
Yalnızlık benim ebedi dostum
Beni gurbetin soğuk geceleri vuruyor

Beyaz kireçle boyanmış evim
Ve seninle oturduğumuz iğdenin altı
Hala bekliyor mu soğuttuğum çayım
Hala bekliyor mu beni kahvaltı

Yalnızlık benim ebedi dostum
Başımı tüm belalardan duaların koruyor

Zaman geçmiyor bir türlü anne
Bir sazıma, bir duvardaki saate bakıyorum
Ak düşen saçlarımı aman görme
Uçurumdan aşağı sular gibi akıyorum

Yalnızlık benim ebedi dostum
Sensiz içtiğim çaylarımı hep o koyuyor

Anne kavuşmanın vakti hala gelmedi mi
Rüzgarla sana fısıldadığım sözler
Bir akşam üstü kulağına gelmedi mi
Bunlar son vakitler sönüyor ocağımdaki közler

Yalnızlık benim ebedi dostum
Anne ben gidiyorum hayat artık beni kovuyor



Faruk Onmaz

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 321
favori
like
share
Şayeste Tarih: 10.05.2009 16:01
Tek ve en iyi dostumuz annemiz..
Yüreğine sağlık...