''Doğumdan sonra ilk 3-4 ayda normal olarak bir çocuğun yeme içmesi için tek yol
emme faaliyetidir. Bir yaşına kadar emme beslenmede esas yoldur. Çocukların emme
faaliyetinden büyük ölçüde zevk aldıkları görülüyor. Çocukların bir çoğu
beslenmedeki emme faaliyetinin yeterince doygunluk aldıkları görülmektedir. Ağız
hayat süresince haz kaynağıdır. Bu faaliyet erken çocuklukta emme, sakız
çiğnemek, tırnak ısırmak gençlikte sigara içmek, öpmek ve hafif ısırma şeklinde
olmaktadır.



Çocukların emme faaliyetinden belli şekilde ve derecede hoşlandıklarını
söylemiştik. Emme yoluyla anne ve çocuk arasında duyusal bir bağ kurulmakta,
çocuk anne ile daha yakın olmakta ve karın doymaktadır. Karnının doyması çocuk
için dengeli ve sağlıklı büyümesi, gelişebilmesi için ne kadar önemli ise anne
ile kurulan bu yakın ilişki çocuğun ruh sağlığı içinde çok önemli faaliyettir.
Çocukların 1 yaşına kadar parmak emmesi yaralı ve normaldir. Parmak emme 1,5
yaşına doğru sık görülebilir. Parmak emme açlıktan kaynaklanan bir davranış
değildir. Emme %50’den %87’lere varan yüksek oranda beslenmeye bağlı olmayan
davranış biçimidir.



Çocuğun emme arzusu, güzelliğin bozulacağı veya buna benzer mazeretlerle
vaktinden önce veya sonra emdirilirse çocuk anneyi emerek doyuramadığı
psikolojik ihtiyaçlarını değişik şekilde doyurmaya çalışabilir. Çocukların genel
olarak sık başvurdukları doyum şekli parmak emmedir. Dr. David Levy her üç
saatte bir beslenen bebeklerin,her 4 saatte beslenen çocuk kadar parmak
emdiklerine işaret etmektedir. Yine biberon emzikleri eskiyip yumuşadığı için 20
dakika yerine 10 dakika biberonu emen bebekler hala 20 dakika biberon emen
bebeklerden daha fazla parmak emmektedirler.

Bebek beslenme bittikten sonra parmağını emerse ve faaliyeti beslenme süreleri
arsında uzun süre emerse, emme arzusunun yeterince doyurulmadığı düşünülmeli bu
durumu giderici tedbirlerin neler olabileceği üzerinde durmak gerekir

Bir yaşındaki çocukların yarısı parmaklarını emerler. 9 aydan itibaren uykuyla
parmak emme arasında yakın bir ilişkinin olduğu, uykusu gelen bebeğin parmağını
ağzına götürdüğü görülür. RİTVEL adı verilen bu alışkanlık aylarca sürebilir.


Çocuğu parmak emmeden alıkoymak için yapılan çalışmalar 3 yaşına kadar çocuk
tarafından dirençle karşılanır. Bazı bebekler yeni dişlerinin çıkması,bazıları
zorlukla karşılaştıklarında,utanma ve sıkılma belirtisi olarak parmak emme
görülür. 18 ayda sıklaşan parmak emmenin 4yaşında kaybolması beklenir.
Beslenmeye bağlı olan parmak emme birinci yılın sonunda kesilebilir. Bazı
durumlarda kesilebilir. Bazı durumlarda devam edebilir.

Özellikle hiçbir faaliyete katılmadan saatlerce
parmak emerek oturduklarını gözlemiştir. Fakat faaliyetlere katılmasa da parmak
emmek 2. Yıldan sonra durmaktadır. Çok nadir olarak 5-6 yaşlarına kadar devam
edebilir. Yetişkinlik yıllarında devam eden vakalarda vardır.

Araştırmalar en geç 5-6 yaşlarında sona erdiğinde parmak emmenin zararının
olmadığı ancak devam etmesi halinde diş formasyonuna neden olabileceği
kanıtlanmıştır. Parmak emme sıklığı okula başladığı sırada hızla azalır. 6-12
yaşlarında %12 oranında kazanılmış bir alışkanlık olarak süre gelir.


Parmak emmenin uyum ile sıkı bir ilişkisi vardır. Çocukların uykuya dalarken
parmak emdiklerini söylemiştik. 2 yaşında ki çocukların bir kısmı uykuya
dalarken parmaklarını ağzına almak için direnirler. 3 yaşında bu alışkanlık
kendiliğinden kaybolur. Parmak emme faaliyeti inanıldığından daha az diş
düzensizliğine sebep olmaktadır. Parmak emme 5-6 yaşından sonra görülürse arzu
edilmeyen bir alışkanlık haline gelir. Parmak emme yatma zamanı devam etse de bu
bozuk bir alışkanlıktır.

Ebeveynler parmağını emen çocukların çene kemikleri ve dişleri üzerinde ki
etkilerini düşünerek endişeye kapılabilir. Parmak emmenin alt ve üst dişleri
geri ittiği doğrudur. Parmak emmenin dişleri ne kadar etkilediği parmak emme
süresine ve en önemlisi parmağın ağızda ki duruşuna bağlıdır. Süt dişlerinde
oluşan bu değişiklik 6 yaşından sonra çıkan asıl dişleri etkilemediği işaret
etmektedir.




PARMAK EMMENİN DÜZELTİLMESİ İÇİN ALINACAK ÖNLEMLER



Anne ve babaya parmak emmenin zararsız bir faaliyet olduğu açıkça
anlatılmalıdır. Parmak emmenin biraz önce değindiğimiz gibi diş
deformasyonlarına sebep olmadığı, bir hastalık mahiyetinde olmadığı açıkça
anlatılmalıdır. Çünkü halk arsında parmak emmenin günah olduğu, çocukların
mastürbasyon gibi bozuk bir cinsel haz aracı olarak yaptıkları hatta dini
bakımdan büyük bir günah sayılacağı ve sayıldığı kanısı hakimdir. Bu batıl
inançların silinmesi alınacak tedbirlerin başında gelir.



Çünkü buna inanan anne,
baba ve aile büyükleri ömür boyu sürecek bu kötü alışkanlıktan çocuklarını
vazgeçirmek için çok şiddetli tedbirlere başvururlar. Hatta çocukların
parmaklarına acı biberler sürenler, dayak atanlar, ellerini kollarını arkadan
bağlayanlar,eline parmaklarına iğne batırıp onlar unutamayacakları acı verecek
cezalar uygularlar. Bu tenkitler, azarlamalar, dayak atmalar, parmağa acı
sürmeler çocukta olumsuzluğun yükselmesine neden olabilir. Anne babayı rahatsız
etmek için bir davranış olarak kalmasını pekiştirebilir.

Parmak emme kendi başına çocuklukta ve sonradan uyumu etkileyen bir alışkanlık
değildir. Özel bir düzeltici tedbir olmayı da gerektirmez. Ancak parmak emmeye
başlayan veya bunu alışkanlık haline getirmiş çocuklara bu alışkanlıkları terk
etmeleri için uygun olmayan tedbirlerin, cezaların uygulanması sonucu bir çok
uyum ve duyusal problemlerin ortaya çıkmasının nedeni olabilir. Basit bir
alışkanlığı terk ettirmek için uygulanan metodlar durumla ilgisi olmayan yeni ve
kronik bazı uyum bozukluklarına sebep olabilir.''



( H.YAVUZER-Çocuk gelişimi)

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 1718
favori
like
share