''Al bu senin olsun'' dedi.
''Bana vermek istediğine emin misin?'' dedim, gözlerinin içine bakarak.
''Evet'' dedi.
Şaşırmıştım.Çünkü bana vermek istediği bebeği yanından hiç ayırmıyor, hatta onunla uyuyordu. Ama öylesine içten söylemişti ki, geri çevirirsem kırılacağını düşünüp aldım bebeği.Gülümsedi...Ela gözleri yorgun bakıyordu.Ve bu güzel gözlere kanser hiç yakışmıyordu.Tıpkı hastanenin yakışmadığı gibi...
''Anne uykum var.'' dedi, başını pencereye doğru çevirerek.Annesi yastığını düzeltip, üstünü itinayla örttü.Bir müddet seyretti gözbebeğini.Uyumuştu...
''Birşeyler yiyin.Güçlü olmalısınız.Herşey çok iyi olacak.''dedim. Tesellisi yoktu biliyordum.Canının nasıl yandığının farkındaydım. Korkuyordu...Gözünden sakındığı, üstüne titrediği yavrusu yarın ameliyat olacaktı.Donör bulunmuştu ama ilerki günlerin sabır isteyen, sancılı, yorucu günler olduğunu biliyordu.Ya istenilen sonuç alınamazsa, ya kayıp giderse evladı avuçlarından...
''Sizce dayanabilir mi ?'' dedi gözleri dolu dolu.
''Ben inanıyorum.Siz de inanın.''deyip birşeyler yemesi için ikna ettikten sonra çıktım odadan...Zordu hemde çok zor. Ama güçlü olmaktan başka çare yoktu...
Ameliyattan dört gün sonra Elif'i kaybettik. Güzel gözlerini bir daha açmamak üzere kapattı...
İncecik bir ip hayat...Üzerinde türlü dertler,tasalar...Ve düşmeden yoluna devam etmeye çalışan insanlar...
Biliyorum...Nice Elif'leri kaybedeceğiz bu hastalık yüzünden.
Biliyorum...Nice anneleri gözü yaşlı bırakacak giden Elif'ler.
Ve biliyorum...Tüm bunlara rağmen devam edecek hayat.Düşüp yitirdiklerimiz olduğu gibi bu incecik ipten, gözlerini açanlar olacak hayata.Minicik ayaklarıyla yürümeyi öğrenecekler bu ipin üzerinde.Biliyorum...

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 269
favori
like
share
nis_2 Tarih: 22.06.2009 19:07
emeğine sağlık