İlahi Adalet - Neriman Küçük

İki çoçukluk arkadaşıydılar.Beraber büyüdüler, beraber kız tavladılar, her şey beraberdi. Bir gün ayrılık çıka geldi Ali askere gidiyordu.Kemal şimdilerde tek başına kalmıştı.Onsuz herşey anlamsız diyordu tek başına onsuz çekilmiyordu.Bir sabah haber geldi.

Ali şehit olmuştu...

Kemal kaç gün kendine gelememişti bunları bile hatırlamıyordu.Askere gitmişti ve bir daha yoktu geleceği günü iple çekerken,çekilmeyen günler başlamıştı... artık.Kemal`inde askerlik zamanı gelmişti.Babası Ali`yi çok severdi o şehit olduktan sonra Kemal`i askere göndermeme fikri dolaşıyordu kafasında,nasıl yapmalıydı.Sonra çürük raporu almak geldi aklına,göndermeyecekti biricik oğlunu askere, bu fikre Kemal`de katıldı.Gitmeyecekti! kardeşim dediği can dostunu kaybetmişti.Gitmeyecekti!

Çürük raporunu aldılar...Baba ve oğul rahatlamışlardı.Yalnız evin hanımı bundan oldukça rahatsızdı onlara defalarca anlatmaya çalışmasına rağmen,onu dinleyen olmamıştı..Vatan borcu demişti.Mevla iyi demez demişti ama,dinletememişti...

Nergis hanım,her gün oğlunu ve eşini öperek gönderirdi evden.Onlara dualar ederdi.bugünde onlar gibi her hangi bir gündü oğlunu gülücüklerle gönderdi.Kemal her sabah olduğu gibi annesine takılmadan kah onu güldürerek, kah onu kızdırarak evden çıktı.Anne gülücüklerini seyretti oğlunun ona tebessüm etti.Aradan bir saat geçtikten sonra bir telefon sesiyle irkildi Nergis hanım,olduğu yerde uyuya kalmıştı.

Kemal kaza yapmış!

Nergis hanım,ne yapacağını şaşırmış ağlayarak eşini aradı.Kaza yerine geldiler.İkisininde gözünde yaşlar vardı.Araba hurdaya dönmüştü virajda aşırı hız ve takla dediler...

Hastane`ye kaldırmışlardı.

Durumu ciddi,bekleyin dediler..

Nergis hanım ve Musa bey beklemeye başladılar yoğun bakım beklediler.Kaç gün onlar bile farkında değildiler.Herkes gelip gidiyor geçmiş olsun.Allah yardım etsin diyorlardı ama;onlar bunların farkında bile değillerdi sadece kafa sallıyorlardı aslında onların kalpleri içeride kemal`in yanında atıyordu ama;kimse geçit vermiyordu bir kere oğullarını görsünler.

Ateş düştüğü yeri çakıyordu...Alevleri gören yoktu!

Aradan bir ay geçti..

Kemal yoğun bakımdan çıkmıştı ama;kendinde değildi.Kendini sağa sola atıyor kimseyi hatırlamıyordu.vücudunda hiçbir yara yoktu ama;atıyordu.Anne babasına olmayacak şeyler söylüyor kimseyi hatırlamıyordu.Oğulları yarım gibi olmuştu.Ellerini kollarını bağlıyorlardı.Hiçbir ihtiyacının farkında değil,

Musa bey`in arkadaşlarından biri senin oğlan askere de gidememişti.diye sordu .baba`ya
Musa Bey,dondun kaldı.Çürük raporu geldi aklına,

Tam ehliyetsiz..


Düşündü,çürük değildi ama;artık çürük oldu..


Neriman Küçük

Etiketler:
Beğeniler: 1
Favoriler: 0
İzlenmeler: 301
favori
like
share