Konuşan Yapraklar - Tuğçe Baykoca

Yapraklar tek tek dökülüyordu.Bir sonbahar sabahıydı.Hafif rüzgar ağaçları okşuyordu.Kapıyı yavaşça kapattı.Kırmızı hırkasını elleriyle çekiştiriyordu.İçindeki hüzün yüzüne yansımıştı.Yavaş yavaş yürüyordu.Ayakkabılarına bakıyordu.Bu ayakkabılar ne yollar görmüştü,ne tümsekler, ne uçurumlar,ne yokuşlar...


Gözleri büyük ağaca dalmıştı.Ağaç gökyüzüne doğru yükseliyordu.Kafasını kaldırıp gökyüzüne bakamadı.Kendisini o kadar yorgun hissediyordu ki gücü ona bile yetmiyordu.Ağacın yanındaki banka oturdu.Yapraklar üstüne düşüyordu.O da kendisini bu yapraklara benzetti.O da bir ağaçtı zamanında.Şimdi ise yaprakları dökülüyordu bir bankta.İçini acıtan o kelimeyi hissetti yüreğinde."Hayat",onu bu hale getiren hayattı.Keşke gelmeseydi ama geldi bir kere, yapacak birşey yok.Yaşamak kuraldı sadece.Sonra zamanı düşündü.İlk defa geldiği şu hayatta kaybettiği yığınca zaman.En zor bulunan ve en çabuk kaybedilen bir hazineydi sanki.Ya onlar ne olacak kapatılabilir mi?

Buna gücü yeter mi?Bu soruları düşündükçe içinde birşey sıkışıyordu.Beyninin acıdığını hissetti.Artık ağlamak istemiyordu.Göz yaşları içinde boğulmak istemiyordu.Kendini iten bir güçle ayağa kalktı.Yürümek onun için daha iyi olacaktı.Uzun uzun yürümek ve hiç durmamak istedi.Belki o yollar buradan kurtaracaktı onu.Başka yerlere götürecekti.Yaşadıklarını düşünmeyecekti.Kördüğüm olmuş hayatından kurtulacaktı.Ama düşündü ki nereye giderse gitsin yaşadıklarını da beraberinde götürüyor insan...

Birden durdu ve arkasına baktı.Arkasında uzun ve dümdüz bir yol bırakmıştı.Bıraktığı yol ona yaşadıklarını hatırlattı.Yol nasıl bitmeden devam ediyorsa,yaşadıkları da gerçekten onunla devam ediyordu kaldığı yerden..
Ya duyguları,onlar da mı geliyordu?Onlarda mı hiç tükenmeden hissediliyordu?Şimdi gökyüzüne doğru kaldırdı başını.Gökyüzü o kadar berrak, o kadar temiz gözüküyordu ki tıpkı yaşanmamış sayfalar gibi.Derin bir nefes aldı.Bir güvercinin kanatlarında buldu kendini.İmrendi o küçücük kuşun kanatlarına.O da onun gibi uçmak istedi.Kaçmak,yok olmak..Başka diyarlarda, başka hayatlarda bulunmak.O maviliğin içinde temizlenmek...
Sonra dengesini tutamadı.Bir ağacın kucağına yaslandı.Belki ona o ağaçtan başka birşey çare olmayacaktı.Düşündü, ona hayatı boyunca kim destek çıkmıştı,kim bu ağaç gibi kollarını açmıştı?

Bu sorular bitmeyecekti,biliyordu.Şimdi düşlerinin sonbaharındaydı.Ayakkabısına uçuşan yapraklar ona birşey söylüyordu.Kalkmak istedi ve ağaca tutunarak ayağa kalktı.Bir iki adım attıktan sonra koşmaya başladı.İçindeki ses ve uçuşan yapraklar ona şunu fısıldadı."Hayata aldırma kalbinin sesini dinle"

Tuğçe Baykoca

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 520
favori
like
share