Tek Bir Tane Renkli Cam Şeker - Gönül Yıldırım
İçimden gelmiyor kağıda kaleme sarılmak son günlerde...
daha doğrusu kelimelerle aram bozuk iki tanesini bir araya getirip anlamlı bir çift söz edemiyorum...
doluyum farkındayım...kırgınım... adım atmaya korkuyorum sanki her köşe çıkmaz sokaklara dönüyor..umudum pamuk ipliğine bağlı sanki...
uçup gidecek diye elimden korkuyorum..korktukça daha çok hata yapıyorum...sokaktaki insanların taa gözlerinin içine içine bakıyorum...bir ışık arıyorum..tutunabileceğim bir ışık...
aşk gibi değil daha başka bir şey istiyorum...çocuk olmak istiyorum...parktaki çocukları deli gibi izliyorum attıkları her adım kocaman bir hayal dünyası bırakıyor avuçlarıma...ben diyorum...
bende böyle miydim...
bende sadece düştüğümde kanayan yaralarım, annemin babamın almadığı oyuncak, mahalle arkadaşımın attığı tokat için mi ağlıyordum üzülüyordum...
bende mi oynaya oynaya yorgun düşüp elbiselerimle tarifsiz derecede tatlı bir uykuya teslim ediyordum kendimi...
uyanınca unutuyor muydum dünü...tokat atan arkadaşımı sabah uyanınca biraz nazlanıp yanağından öpüyor muydum kocaman...bende mi kırılmak incinmek çıkmazlara girmek umutsuz kalmak nedir bilmiyordum...
tek bir tane renkli cam şeker benide mi dünyanın en mutlu insanı yapıyordu...20 yaşındayım bugün.. milyonlarca renkli şekerin bile mutlu edemeyeceği kadar kırgınım küskünüm beni bu hale getiren zamana...
dönüp bakamıyorum geçen ömrüme...
acıdan ördüğüm duvarlarım var ben bile geçemiyorum ardına...sahte gülüşlerim var nefretime kinime maske yaptığım...yalanlarım var gerçeklerime zincir yaptığım...
günahlarım var Allahtan önce kendime affetiremediğim...gülerdim hep önceleri keşke çocuk olabilsek tekrar diyen insanlara...nasıl bir şey bu hayat ki yaşamadan neyin ne olduğunu anlayamıyor insan...
zor geliyor çoğu zaman hayatın yüklediği yükü taşımak..ne bilim işte düzde yürütmüyor ki..
hep yokuş hep taşlık hep uçurum...en deli çağlarımmış...kanımın kaynadığı çağlar...ondan mı her yaptığımın bedeli ağır oluyor...benim doğrularım çevremdekilere yanlış geliyor...
kimse farkında olmasa da ben tükeniyorum...isyan yok sitem yok merak ediyorum sadece....ne zaman durullurum peki..ne zaman soğur kanım...
çocuk olmak istiyorum..salıncağa binmek daha hızlı anne diye söylenmek...avazım cıktığı kadar bağırmak düşmemek için salıncağın iplerine sımsıkı sarılmak boşluğa ayaklarımı sallamak bulutlara dokunmak istiyorum yine....
çok mu şey istiyorum 20 yaşındayım tat vermiyor bunlar şimdi... içim içimi yiyor söküp atmak istiyorum neyim var neyim yoksa...hayatı anlamak istemiyorum...
masal dinlemek istiyorum külkedisi için üzülmek üvey annesinden nefret etmek prensin onu bulmasına sevinmek istiyorum...6 yaşına kadar annemin elini tutup uyurmuşum o olmadan uyumazmışım..
14 yıl neleri alıp götürdüki annemle arama aşamayacağım dağlar girdi...
yanımda olmasına rağmen bazen annemi çok özlüyorum dokunmak bağrıma basmak kalbimin içine sokmak istiyorum...ama yapamıyorum engel olan bir şeyler var ne olduğunu ben bile bilmiyorum...
çocuk olsaydım yapardım tutardım elini bırakmazdım uyumazdım o olmadan...seni çok özlüyorum anne.....
bunu sanada söylemeyi çok isterdim ama yüzüm yok çünkü seni çok kırıyorum sana layık olamıyorum bir türlü istediğin kızın olamıyorum...umarım bunun için affedersin bir gün beni...
babam hala aynı babam hala çok uzağız değişen bir şey yok...biliyor musun baba bir fotoğraf var ya evde ben 6-7 yaşlarındayım boynuna sarılmışım gülüyorum sende gülüyorsun...
keşke hep öyle kalsaydık şimdi aynı boydayız sarılmak daha kolay olur ama bunu yapacak cesaretim yok ... senden yana içimde bir pişmanlıkta yok çünkü bana karşılığını alabileceğin çok bir şey vermedin..
seni kıracak bir şeyde yapmadım...annem ve babamın dizinin dibinde çocuk olmayı çok istiyorum...çok şey istiyorum değil mi...ama bugün bunları istiyorum bugün canım bunları çekiyor...
çünkü ben bugün çok umutsuz ve yorgun hissediyorum kendimi...milyonlarca cam şekerin mutlu edemeyeceği kadar...

.

Gönül Yıldırım

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 305
favori
like
share