Afyon ili, Çay ilçesi, Göcen Köyü...
İyi dinleyin anlatacağım bu öyküyü.
Yıl 1984...Yaşım dokuzdu.
Yer: İmam LOjmanının Avlusuydu.
Naciye Abla İmamın eşiydi...
Yayık yaymak o gün işiydi.
Uzun uzun izledim onu,
Bekleyemedim yayığın sonunu...
Sesleniverdim; Hey! Naciye Abla
O da dedi ''Ne diyon lan, Hayta!''
Dedim; Biraz yağ sürüver ekmeğe
Dedi ''daha çok var bitmeye''
Bekledim zaman geçmek bilmedi,
Beklerkende talan ettim vişneleri
Sonunda beklediğim an geldi,
Naciye Abla tereyağını vermedi.
Vermedi ya! çok zoruma gitti,
Aklıma intikam fikri geldi.
Eve gittim, aldım gazyağı bidonunu,
Kafaya koymuşum, yakacam Kuran Kursunu.
Zannediyorum ki Kuran Kursu İmamın
Haberi yoktu, ne anamın, ne babamın.
Çıktım Kuran Kursu'nun damına,
Döktüm gazyağını çelen kamışına.
Çaldım kibriti, başladı yanmaya,
Şimdi kim gelecek, beni kurtarmaya.
Çok şükür köylü geldi kurtardılar beni,
Kundakçı gibi hissettim kendimi.
Yangını söndürdüler, sıra geldi bana
Sevinemedim bile kurtulduğuma.
Önce Muhtar Emmi dövdü, sonra babam
Eli süpürgeli evde bekliyor anam.
Velhasılıkelam, herkesten dayak yedim
Yaptığımın yanlış olduğunu, çok iyi öğrendim.
Yaktı beni bi sürümlük taze yayık tereyağı,
Bir yayık yağını unutamam, birde o gün yediğim dayağı.

KAPALIKAPILAR

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 386
favori
like
share