Can Rasulum,‏

Efendim..
Peygamberim...

Kapında ruhum yerlere sersem Efendim

Can Rasulum,

Gül kokulum,

Ay yüzlüm...

Muhammed (s.a.v.) sevdalılarının gönlünden dökülen hep aynı söz demek ki.
Ayağının tozuna yüzümü sürsem misali
Seni görmek için yıllarca mağarada bekleyen yılan olsam misali
Güvercin olsam, örümcek olsam, kölen olsam kapında, yeterki Seninle olsam.
Aynı havayı teneffüs edip, aynı toprağa bassam, gözlerimi senden ayırmasam,
baksam baksam doyamasam cemaline, gül yüzüne.
Acını acım bilsem, Seninle ağlasam, Seninle gülsem.

Muhammed (sav) denince dilim lâl olur sanki, yüreğim yerinden oynar,
canlanıverir gözümde, sadece iki damla yaş sevdama tercüman olur susarım...

Arkasından dolaşıp gözlerini kapatıyordu, soruyordu şakalaştığı kişiye:

"Haydi bil, Ben kimim?"

Gözleri kapatılan çöllerde yaşayan bir bedevi.

Soruyu soran ALLAH'ın sevgilisi Hz. Muhammed Aleyhisselam.

Bir arkadaşının evine yemeğe misafir olmuştu. Önüne konanı o kadar iştahlı
yedi ki, ev sahibi şaşırdı.

Misafir yemekten sonra:

"Çok güzel bayılırım ben buna" demişti.

Önüne konan sadece sirke, İştahla yiyen ise, ALLAH'ın Sevgilisi muhammede
aleyhisselam idi.

Mübarek sırtını açtı, diyordu ki:

"İşte kamçı, zulmettiysem içinizden birine kamçılasın. Bu onun en doğal
hakkı.

O yer savaş meydanı, konuşan ise Muhammed Aleyhisselam idi.

Can Rasulüm..

Gül kokulum...

Efendim...

Dilim hep Seni söylesin,

Kalbim hep Seni ansın,

Sevginle çarpmayan kalp, göğsümde bulunmasın.

Misk kokan toprağına yüzlerimi sürmeden,

İsyan ile çürüyen gözlerim kapanmasın...

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 349
favori
like
share