ZEYNEP




Her ne kadar bir dili dilim kadar bilip, bir aletin eşliğinde müzik yapma heveslerim, kursağımda ulaşılamamış arzularım olarak kalıp beni üzse de hayatta bunların dışında üçüncü istediğimi alma ve gerçekleştirme bahtına erdim. Biliyordum ki bu diğerlerini kat kat katlıyor ve tek hedefim oluyordu. Onu sevdalının sevdalısına, ananın yavrusuna duyduğu bir özlem ve aşkla istiyordum.



Yıllarım hep onu istemek ve dilemekle geçti. Ne rengini, ne yaşını, ne tipini hiç düşünmeden sadece onu arzu etmekle onun için uğraşmakla yıllarca didindim. Bu bir tutku, bir tiryakilikti benim için bin şükür kavuştum. Arabamdı beni böylesi yıllarca aratan. Tek bir direksiyon ve dört teker için meletip, duraklarda ağlatan. Araba kullanmayı, bir arabamın olmasını istediğimden sadece on yedi yıl sonra bu idealime de ulaştım. Ukdelerimin biri yok olmuş muradıma ermiştim. Her mutluluğum gibi çok geç gelse de gelmişti ya!



Hangi dileğime dilediğim zamanda ulaşmıştım ki bu gecikiş çektiklerimi ve geçen süreyi unutturabilsin. Aradaki mesafeyi kapatmak fazla bir zamanımı almadı. Onu gelmediği her yıl için bin kere sevdim. Onun içinde bambaşka bir insan olurum. Hep onunla konuşur, okşar severim. Kızım derim ona özlenen biricik hevesim, benim olan tek şey sensin, her ne kadar tapun bende olmasa da benimsin ya! Adı ZEYNEP’tir onun.



Yaşı benimkine yakındır. Demirleri, somun ve cıvataları ,piston ve helezonları, benim gibi yorgun olsa da onu hiçbir koşulda değiştiremeyeceğimi çok iyi bilirim. Ara ara satmaya niyetlenir, sonra beceremeyip otururum.



Sıradan bir araba değildir benim için hep bizim ailedendir yıllar yılı. Onunla gelin olmuş, onda babamla yolculuk etmiş, onda sevmiş onda gezmiş onda ağlamış ve onda gülmüşümdür. Anıların, sırlarımın, tek bileni, tek dert ortağımdır. Onu sürerken o dinler beni, kimi zaman içimize süzülen bir şarkıda gideriz bildiğimiz duygulara, o anlar beni. Gece boyunca bekler, sabahları kar düşmemişse yere onunla giderim bildiğimiz değişmesiz rotalara. Götürememişsem onu beraberimde; Zeynebim sen uslu uslu otur derim bakarsın gidersek canın yanar affet beni ve bekle geleceğim.





Kendime bakmadığım kadar bakar harcarım onun için, yıkarım, parlatırım, kıpkırmızı rengini çıkarırım görülsün fark edilsin diye. Sadıktır yıllardır, beni ben olduğum için beni olduklarımla sever. Hiç bencillik etmez verdiğimle yetinir ve beni hiç terk etmez, biliyorum etmeyecek de.

Zeynebim biricik kızım, can yavrum, şimdi dışarıda kim bilir eksi kaçlarda bekliyorsun, seni içeri alamayacağımı çok iyi biliyorsun. Yarın olacak gideceğiz; seninle şarkımızı dinleyip kulakları çınlata çınlata. Dostluğumuzu, sevdamızı, sırlarımızı kimse bilmeyecek...





ZEYNEP AYTÜL KAHRAMANDAN GİDELİ ÇOK UZUN YILLAR OLDU.

KİMBİLİR HANGİ HURDACIYA YAR OLDU..

AMA ONLA YAŞANAN SIRLARI ONLA YAPILAN KONUŞMALARI HİÇ SÖYLEMEDİ SÖYLEMEDİ..

ANAMI BABAMI BİNDİREBİLDİĞİM TEK ARABAM OLARAK HEP BENLE YAŞADI DURDU..




AYTÜL KAHRAMAN IN /HAYAT AĞLAMAKTIR ADLI KİTABINDAN ALINTIDIR

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 321
favori
like
share
MAVi Tarih: 22.07.2009 01:12
gerçekten tebrik ederim...harika paylaşımlar