[FONT="Arial Narrow"]Anne baba olmak öyle kolay değil tıpkı çiçek büyütür gibi özen ister. Toprağını sulamak gerek, gübre vermek gerek, bakımını budamasını yapmak gerek, her şeyden önemlisi onu sevgiyle büyütmek gerek, sevgi ile… Bir gün bile çocuğunun başını okşamadan, senin bu günün nasıl geçti diye sormayanlar kendilerini anne baba saymasınlar. Belki de bir öfkeyle bir an, bir refleks ile çocuğumuza vurmuşuzdur.
Ben en çok birinci sınıftayken yazını güzel yaz diye kızımın eline vurdum ya hala içim sızlar. Neden yaptım bunu diye yıllarca sorguladım kendimi ama hiç mantıklı bir sebep bulamadım. Hatalı olan kızım değildi, bendim ve benim olmasını istediğim olaydı. Ne vardı sanki düzgün yazamıyorsa, mesleğinde kariyer ve isim yapmış birçok ünlü bile hala düzgün yazamazken, ben illa da benim kızım düzgün yazacak diye tutturdum ve vurdum o minnacık ellerine…
Diyorum ya o günden beri hala çok pişmanım diye, o nedenle de ben ettim siz etmeyin diyorum. Anlamı yok çocukları üzerinde böyle saçma yaptırımların. Anlamı olan tek olay, çocuğunuza hissettirebildiğiniz sevgidir. Çocuğunuzun yüreğine dokunabilişinizdir. Düzgün yazması için inat edeceğime kızımın yüreğine dokunmak için inat etmeliydim ve ettim de ama eline vurduğum için kendimi hiç bağışlamadım. Onunla birlikte oturup ağladım. Oysa ikimizin ağlamasının da tek nedeni bendim ve saçma inadım.
Ne olur bırakın da o elleriyle bebeklerini sevsin, kamyonuna kum doldursun, bırakın kirlensin onu yıkamakta çok güzel, bırakın anne ve babayla oynarken mutlu olsun gözleri parlasın kalemi nasıl olsa tutacak. Onların yüreklerine dokunmak adına yarışalım, çabalayalım.


Alıntı

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 356
favori
like
share