Askere Mektup - Asker Mektupları - Şehide Mektup - Mektup - Ali Akpınar

“…Bir haftadır zapt edemediğimiz karşı sipere girdik. Sana oradan yazdırıyorum. Mektubu yazan kardaşım Cevdet de sana selam eder…”

Yazıyı yazan el nokta bile koyamadan, gök ıslıklar çalarak başlarına yıkıldı. Siperdeki çoğu er üzerlerine yağan toprakla canlı canlı mezara girdi. Günlerce süren bombardımanlar, hayatta kalanların canlarına okuyordu. Böyle zamanlarda ölmeyi o kadar çok istiyorlardı ki.

“İyi misin, Cevdet kardaş,” dedi Mustafa.

Hayatta kalan erler hemen ayağa kalkıp haykırışlar içinde siperde mevzi aldılar. Mustafa tüfeğini kavrayıp onlarca kez tekrarladığı gibi arkadaşlarının yanında yerini aldı. Karşı taraftan gelen acı bir düdük sesi ile toz duman arasında elleri tüfekli gölgeler haykırarak onlara doğru atıldılar.

“İyi nişan al, boşa atma!”

Bir anda parmaklar tetiklere asıldı ve karşıdan gelenler birer birer çığlıklar eşliğinde yere serilmeye başladı.

Uzak diyarlarda ocaklar söndü; anaların yürekleri sızladı.

“Yine gelecekler,” dedi yorgun bir ses.

Mustafa tüfeğini indirdiğinde biri hariç herkes çoktan ateşi kesmişti. Aydınlı Selim çılgına dönmüş bir şekilde “Domuzlar” diye haykırarak yaralıların ve ölülerin üzerine mermi yağdırmaya devam ediyordu. Hemen yanında omuz omuza çarpıştığı, can yoldaşı Antepli İbrahim, Selim’i omuzlarından tuttuğu gibi sipere çekti. Selim savaş yorgunu gözleri yuvasından fırlamışçasına, karşısındaki adamın kim olduğunun bile farkına varmadan, silah arkadaşının alnına tüfeği dayadı ve tereddüt bile etmeden tetiğe asıldı. Tık. Bir kere daha asıldı. Tık, tık…

İbrahim’in gözleri çakmak çakmak, dizlerinin bağı çözülmüş bir şekilde namlunun ucunda hayatının belki de en zor ve eza dolu anlarını yaşıyordu. Bir gün öleceğini biliyordu, ama bu şekilde can yoldaşı tarafından olacağını tahmin edemezdi.

Asker ocağına girdiğinden beri gitmedik cephe kalmayan tecrübeli asker Bekir Çavuş Selim’i boynundan tuttuğu gibi yere fırlattı. Selim yere düşer düşmez bir çocuk gibi ağlamaya başladı. Günlerce ağlamak istiyordu, hem de hiç durmadan, doyasıya, içinden koparıp atmak istercesine…

Mustafa’nın gözleri Cevdet’i aradı. Sessizce boylu boyunca yatıyordu. Şöyle bir dürttükten sonra yüzünü kendisine çevirdi. Bombardıman esnasında isabet eden bir şarapnel parçası, az önce kendisinden haber bekleyen can yoldaşı Hasan’a mektup yazan Cevdet’in yüzünün bir kısmını alıp götürmüş, o anda şehit etmişti.

Mustafa Cevdet’in cansız bedeninin yanına oturdu. Dayanılmaz bir acı ile ağlamaya başladı. Ama gözyaşı dökmüyordu gözleri. Kuru kuru ağlıyordu. Kalbi ağlıyordu gözlerinin yerine.

Çekingen bir tavırla Cevdet’in ceplerini karıştırmaya başladı. Yeni gelenlerdendi. Üniforması henüz çok eskimemişti. Ön cebinde bir cüzdan vardı. Mustafa orada bir cüzdan olduğunu biliyordu. Daha önce de bulmuştu diğerlerinin üzerinde.

Cüzdan’ın içinde ailesinin resimleri ve mektupları vardı. Yaşlı bir adam, yaşlı bir kadın ve genç bir kız. Nişanlısı. Feride miydi adı kızın? Bir ara bahsetmişti. Evleneceklerdi. Yuva kurup, çoluk çocuk sahibi olacaklardı. İlk çocuklarının adı bile belliydi. Kız olursa Münevver, erkek olursa Muzaffer.

Şimdi ne yapıyorlar ki? Acaba hissettiler mi evlatlarının şehitlik mertebesine ulaştığını. Ya Anam? O da hisseder mi ki ben gidersem?

Cüzdanı ceketinin içinde sakladığı, paçavradan yaptığı çantasındaki diğerlerinin arasına koydu.

Cevdet Mustafa’nın mektup yazdırdığı son askerdi. Okuma yazma bilmediği için, mektup yazdırdığı yiğitler bir bir şehit olurken o da bir mezar hırsızı gibi kanlı cüzdanlar topluyordu. Çanta gittikçe ağırlaşıyor, kalbini sıkıştırıyordu. Onca kanlı ceset, beden parçaları görmüş; korkunç görüntülere şahit olmuştu, ama cüzdanların ağrılığı, yaşadığı hiçbir şeyle kıyaslanamazdı. Ağırlardı, gittikçe ağırlaşıyorlardı. Onlar Hasan’a mektup yazarlarken ölmüşlerdi. Çevresine ölüm saçıyordu. Kendisinden başka herkes ölüyordu. Neden o hala sağ ki? Bütün bunlara tanık olmak için kötü bir şey yapmış, bir günah işlemiş olmalı…

Artık onun uykularında yerini alacak son kurbanıydı Cevdet. Bir daha uyumak istemiyordu. Onu da uykusunda görmek istemiyordu. Cevdet’in yüzü yoktu. Uyuyunca onun yüzünü göremeyecekti. Uyku savaştan beterdi.

Bekir Çavuş mengene gibi elleriyle Mustafa’yı kolundan tutup kaldırdı. Siper duvarına yapıştırdı. İri yarı, heybetli bir adamdı Bekir çavuş. Gür sesi siperin içinde çınlıyordu.

“Yine gelecekler,” dedi bir ses.

“Varsınlar, gelsinler,” dedi bir başkası.

“Gelecekleri varsa görecekleri de var,” dedi kendinden emin bir diğer ses.

“Vatan sağ olsun,” dedi biri iç çekerek.

“Vatan sağ olsun!” dedi hepsi birden.

Anası, kardeşleri, Hasan, ilk ve de son aşkı
Elmas, babası bitmek tükenmek bilmeyen harplerden birinde şehit düştükten sonra ona, annesine ve küçük kardeşlerine kol kanat geren komşuları Rıza Emmi, İsmet Onbaşı, Fikret, Cevdet… Mustafa’nın hayatında yer alan herkes birer birer gözlerinin önünden geçiveriyordu.

Şakırtılar arasında tüfeklere mermiler sürülmeye başlandı.

Bekir Çavuş talimatlar veriyor, neferlerin omuzlarına vurarak onları cesaretlendirmeye çalışıyordu.

“Ha gayret, aslanlar. Bunu da atlatacağız. Göstereceğiz onlara. Yılmak yok. Vatan için, ha gayret!”

Bekir Çavuş’un bu kadar yumuşak ve hissi olduğu görülmemişti daha önce.

Sağ ayağı siper duvarında bir boşluk buldu Mustafa’nın. Göğsünde gittikçe ağırlaşan yükünü yokladı, iyice yerleştirdi. Beklemeye başladı. Hazırdı. Yapabilirdi. Yapacaktı. Tek bir şeye ihtiyacı vardı. Bir işarete. Bütün cesaretini toplayıp onu harekete geçirecek bir işarete.

Gökyüzüne baktı. Bulutlar bembeyazdı. Bulutlara dokunmak istedi.

Çıt çıkmıyordu. Sonunda karşı siperde onlarca kalp atışı arasında hücum düdüğünü çalındı. İşaret. Mustafa ok gibi yerinden fırladı. Yükü o kadar ağırlaşmıştı ki, yorgun bacakları zor attı siperin dışına. Yanındaki nefer Mustafa’nın bacağından tutarak içeri çekmeye çalıştı. Siperin önünde yere düştü, tekrar toparlandı ve elinde sıkıca sarıldığı tüfeği, bütün gücüyle karşı sipere doğru koşmaya başladı. Karşı siperden çıkan korku dolu yüzler karşılarında bir düşman askerini gördüler. Tetikler çekildi.

Bekir Çavuş’un aslanları da asıldılar tetiklere hep birlikte.

Uzak diyarlarda yine ocaklar söndü; anaların yürekleri sızladı yine.

Yerlerde kan revan içinde uzak ülkelerden gençler yatıyordu. Kimi Allah’ına kavuşmuş, kimi de yaralı halde geldiği yere dönmeye çalışıyordu.

Aralarından biri, vücudunun her yerine aldığı kurşunlarla al kanlar içinde sırt üstü uzanmış bembeyaz gökyüzüne bakıyordu. Sessizdi, huzur doluydu; göğsündeki çantadan etrafa saçılan kanlı fotoğraf ve mektuplar üzerinde uçuşuyordu.



Ali Akpınar

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 4359
favori
like
share
.-kral-. Tarih: 30.03.2010 07:31
Bugün son görüşümdü seni Son kez baktım gözlerine ve sımsıkı son kez sarıldım sana.... Şimdi kızarsın son deme diye ama ne yapayım gidiyorsun benden uzaklara kim bilir ne zaman göreceğim seni ....

Ben en çok gözlerini özleyeceğim senin... NEden mi GözLerinde ben Cenneti buLmuştum...Şimdi cehennemde gibi olacağım sensiz

AsLında geri geleceksin ama ne yapayım ben seni yanımdayken bile özlerken kim bilir kilometrelerce uzaktayken nasıl özlerim bilemiyorum...
Sensiz ne yaparım dediğimde ne yapacaksın oturup o güzel yazılarınla bana mektup yazarsın ve her hafta bir mektup yollarsın diyorsun... Sen gidince acaba içimden gelecek mi yazı yazmak.. Hani sen her zaman dersin ya yazılarında Yazı yazana değil ona o duyguları yaşatıp yazdırana bak diye işte benim yazılarımı yazma sebebimdi seni o gözlerin hergün o gözleri görüp yazılarımı yazıyorum .... Ama artık o gözleri uzun zaman göremiyeceğim.....

Askerim Dikkat et kendine Oralarda Üşütüp hasta OLma OLur mu ? öyle yemekleri beğenmemizlik yapıp yememezlik etme.. Sonra hasta OLursun bende burda hasta OLurum...
Yanında giderken fotoğraflarımızı götüreceğini diyorsun geceleri onlara bakıp sakın ağlama bak sen ağlarsan benim gözlerimden de yaşlar dinmez....

Ben kendime iyi bakacam söz ben seni bekliyceğim Merak etme hasta falanda olmam Sana hergün yazacağım Ve herhafta gelecek mektupların...

Son satırlarım sana şimdilik Kendine çok iyi bak Seni çok özleyeceğim Cennet GözLümm... GözLerim gözlerine bakarken ışıldayan ve sevgiyle çarpan yüreğim Hep seninLe Bunu sakın Unutma...

Yasemin Saat 20.00 Tarih : 21.05.2007



Hani gözler vardır ya,
Baktığında seni alemlere daldıran .
Hani sözler vardır ya,
Söylediğinde yüreğe ilmek ilmek işlenen.
Hani sevgiler vardır ya,
Verdiğinde sana ömrünü verdiren.
işte sen benim, hem gözlerim,hem sözlerim,hemde,
dünyadaki hiç bir şeye değişemiyeceğim tek sevgimsin...

hasret rüzgarı Tarih: 30.03.2010 01:02
of ya of
CiCeGiM Tarih: 10.08.2009 13:59
gidi$inizi herkes hisseder unutmaz unutturmazdaa

Tesekkür ederimm...