Çocuğu Aldıramadım - Zeynep Akıllı
Ben anneyim. Hem de iki çocuk annesi. Böyle olmayı gerçekten istemiş miydim? Hayır, bin kez hayır...Hiç istememiştim. İstememiştim çünkü aşık olduğum kocamı iyi tanımıyordum...İstememiştim çünkü evleneli daha dört beş ay olmuştu, evliliğe alışamıyordum..İstememiştim çünkü ilerlemek istediğim bir mesleğim vardı...Hem bir çocuğun sorumluluğunu taşıyacak gücüm, isteğim yoktu. Peki, Niçin?
Evet, niçin kürtaj yaptıramadım. Dahası niçin kürtajın k sını ağzıma almaktan korktum. Kendi kendimi niçin bile bile mahvettim? Başkalarını kırmamak için.. Kimdi o başkaları? Sevgili kocam, annem, babam, kocamın ailesi..Nasıl esirgerdim onlardan bu mutluluğu (!)? Esirgemedim tabii. Kimse, beni hep sevdiklerini söyleyen kimse sormadı bu çocuğu istiyor musun diye? Bu çocuk dünyaya gelirse mutlu olacak mısın diye sormadı kimse..
Sormazlardı çünkü akıllarına bile getiremiyorlardı..liğin beni mutsuz edebileceğini, isteklerimin çok farklı olabileceğini..Hem bir canlıyı, kendi canımdan kanımdan olan bir parçamı nasıl yok edebilirdim? Canavar mıydım? Bunları onlara söyleyebilirdim ama korktum..Hem başlangıçta o daha insan bile değildi, bir et parçasıydı. İşte bunu söylemekten çok korktum..Canlı olduğunu hissediyordum, çünkü buna inandırılmıştım. Gülecek, ağlayacak, zıplayacak, her şeyi yapacaktı benim gibi..Ama ya ben? Ya benim yaşamım? Ya benim isteklerim, beklentilerim, hedeflerim..Hepsi yok oldu..
Onu suçlayacağımı da biliyordum. Suçladım da gizli gizli. Bunu kabul etmemek için de sürekli şımarttım onu. Her istediğini yaptım, istemediğini de..Bazen suçlu o diyordum, şu yatakta mışıl mışıl uyuyan bebek..Suçlu o, oyuncaklarıyla oynayan şu çocuk diyordum sık sık. Suçlu o, şu yemeğini yememekte direnen yumurcak. O, o..Aslında, o değildi. Bendim, kocamdı, annem-babamdı, kayınvalidemlerdi..Suçlu korkaklığımdı..Suçlu, yaşamımı başkalarına göre düzenleyişimdi..Yetiştirilme biçimimdi, boyun eğmemdi..
Onu doğurmak istemediğimi kocama söyleyemez miydim? 20 yaşındayken anne olmayı istemediğimi, beceremeyeceğimi söyleyemez miydim sanki..İkimiz de mutsuz olacağız, çok mutsuz diyebilseydim..O cesareti kendimde bulabilseydima. Daha çok erken, önümüzde yaşanacak bir sürü yıl var, daha ben kendim çocuğum, büyüdüğümü hissetmiyorum, evlilik bile beni bunaltıyor, belki ben büyümek istemiyorum, hem bana annem-babam izin vermedi ki, bırakmadı ki büyüyeyim..Keşke bunları diyebilseydim..Ve devam etseydim: "Benim adıma, iyiliğim için yaşamımı düzenliyorsunuz, ben kendim olmak istiyorum, işime yeni girdim, başaracağıma da inanıyorum, ama bu bebek doğarsa her şeyimi yitireceğim, soluk bile alamayacağım..Mutsuz olacağız.."
Bunları söylemeliydim, yapamadım..Annemlere, kayınvalidemlere, "İlk torununuzu birkaç yıl sonra sevseniz, ne farker" diyebilirdim, onu da, onu da yapamadım..Söyleseydim ne olurdu acaba? Korkma yavrucuğum biz sana yardım ederiz, sen yine işine gidersin, biz ona bakarız, biz büyütürüz" derlerdi eminim..Ama ben bunu istemezdim ki. İş yerinde çocuğu olan kadın arkadaşlarımı görüyordum çünkü. Akılları evlerinde, bebeklerinde olan, suçluluk duyan kadın arkadaşlarım gibi olmak istemiyordum...İstemediğim için de işimi bıraktım, mesleğime bir daha hiç dönmedim...dönemedim..
Eminim kocama çocuğu aldıralım deseydim, çok üzülürdü, çok kırılırdı..Anne olacağımı öğrendikten sonra çevremde pervaneydi, gözünde yücelmiştim, durulmuştum, büyümüştüm, Oysa ki, öyle değildi..Zorlukların evliliği güzelleştireceğine inanıyordu kocam. Çocuğumuza ve bana bakacak, bakmak için de daha çok çalışacaktı, işte mutluluk buydu onun için. Zorluklar aşkımızı artıracaktı..Ama öyle olmadı, tersine, azalttı, yok etti..
Dokuz ay boyunca sustum..Sonraki yıllar da. Çemberi kıramadım. Çemberim ikinci bebeğin doğumuyla daha da daraldı. Aradan tam on yıl geçti. Şimdi ben neyim? Bir anne.. Hem de iki çocuk annesi. Onları istemedin dünyaya getiren bir anneyim ben. Sadece anne. Ve mutsuzum..Boşandığım kocam mutlu tersine. Yeni bir kadınla yeni bir yaşama başladı çoktan. Cesur bir kadınla..Çocuk doğurmayacağını söyleyen ve savunan, çalışan bir kadın kocamın yeni karısı.
Ben sadece anneyim..Ailesinin yanına sığınmış, iki çocuğuyla şaşkın şaşkın yaşama bakan bir kadınım. Çok mutsuzum..


Zeynep Akıllı

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 260
favori
like
share