Sel'in Kadınları - Fahri Ayhan

Adım; pakize,zahide,hatice...Ne önemi vardı ki isimlerimizin.İşçi olarak çalışıyorduk İstanbul`un orta yerinde.Hikayesi olduğumuz metropolün, silik bir figürüydük sadece.Dev firmalar,fabrikalar,atölyeler bizimle ayakta dururken; ölümüne çalıştığımız işletmelerin çarklarında eriyordu hayatlarımız...
Biz kadındık,biz anneydik.Diriydik; başımız dik alnımız açık yürüyorduk.Ocağımıza,helalinden lokma tek tesellimizdi.
Darlıktı,belki de hayatımız.oysa ki hayalimiz zengin,rüyalarımız renga renkti.
.......
Dere yatağına konmuş atölyemizde,ömrümüzden günler düşürürken; hesabını bilmedi hiç birimiz; atölye sahibi,işçiler,bizler,sizler...
`Derenin intikamı ağır olur` diyen devletlu da bilmedi.Kim bilebilirdi ki.
Günler günleri kovalarken, darlıkla kuşatılmış dünyamızı; sevgi ve umutla çekilir kılarken; evlatlarımızın yanaklarına bir buse kondururken;hayat o zaman hafiflerdi sırtımızdan.
Servis aracında; pakize,zahide ,hatice ve diğerleri iş yolunda ; yaptığımız yemeklerden,çocuğumuzun mamasından dem vururken,ardı sıra gelen sağnağa anlam vermedik .Derken gökten damlalar düşmeye devam etti.Üst üste binen damlalar bardağa,bardak orta yere boşaldı.nefesler tutuldu,nutkumuz tutuldu.
Bizler şaşkın,sizler şaşkın,mesafe alamayan tekerlek şaşkındı.
Dilimizde şehadet nidaları,Allah Allah nidalarına karışıyordu...
Suyun dev bir ejderhaya döndüğünü ilk defa görüyordum,belki de son defa.
Son bir hamleyle telefonu kaptım,titreyen ellerimle eşime ulaşmaya niyetlendim.Dillerde boğuk alo sesleri....Son bir hamleyle `bizi kurtarın` `bizi kurtarın` çığlığı boşlukta yankılandı ve kayboldu... Telefonlar koptu.Seslerimiz kadim boşlukta durdu.. Zaman durdu,makan suya teslim olurken; yavaştan hafiflemeye başlayan ruhumuz;dolmuştan,sudan koparak yukarılara ta yukarılara yükselmeye başladı...
......
Beyazına büründüğüm giysilerle ve hafifleyen bedenimle;dereyi,felaketi ve istanbulu izliyorum .Dolmuşumuz savrulurken marmaranın sahiline; göz yaşlarım zahide`ye,pakize`ye ve hatice için yağmura bulanıp iniyordu orta yere.
Dere yatağında akmış; yatağına konanları,kaygısızca ve umarsızca sürüklemişti..
Sular durulurken;
sular çekilmiş; zaman ağlıyor,insanlar ağlıyor,mekan acizliğine dem vuruyordu.
Dolmuştan indirilen cesetlerimizin üstü; beyaz bir örtü ile örtülmüş,örtüden dışarı akan zülüfleri örtmeye dahi ihtiyaç bulmamışlardı.Ağzı salyalı fotoğraf avcılarına iyi iş çıkmıştı.Büyük bir istekle fotoğraflama peşindeydi.
Yaşarken ; hayatın, medyanın,siyasetçinin silik figürü olan bizler; ölümüzün, böylesine tüketim aracı olarak kullanılmasına kahırlandım doğrusu...
.....
Çok beklemeden;işletme arkadaşlarımdan beyazlarını giyen,yedi arkadaşım;zehra,ayşe,fatma va diğerleri beni yalnız bırakmıyorlar; gülümseyerek yanıma geliyorlardı.

Fahri Ayhan

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 319
favori
like
share