Kahrolası Gururum 2 - Hasan Kamil Erkli

Zaman gene çok uygun olmayan biz anda yapacağını yapmış ve gerçek yüzünü göstermişti. Neslihan’ı görmemiş olsam bile kızının ne kadar üzüntülü olduğunu görebiliyordum. Kısa bir süre sonra inmek zorunda olduğunu söyleyip yanımdan kalktı.

Gecen zamanın zannettiğim gibi onu yüreğimin derinliklerine gömmediğini anladım, kızının arkasından bakarken. Zaman kalbimdeki o derin boşluk yerine, gözlerimin önüne getirmişti tekrar Neslihan’ı. Gururum nedeni ile yaptığım hatanın ceremesini, bunca yıl sonra onu aklıma getirerek işkencesine başlıyordu.

Yıllar öncesinin anıları canlanmaya başlamıştı. Bir keresinde “seninle birlikte olduğum zamanlar, uyumak bile istemiyorum, hiçbir anım boşa geçmemeli” demişti. Bunca yıldır hiç aklımdan çıkmayan, ne olursa olsun unutulamayacak bir sözdü benim için. Hatta benim gibi düşüncesiz, gururu nedeniyle acımasız davranan birine söylenmiş olsa bile. O zamanlar nasıl da okşanmıştı gururum. Zamanın kalleşliği ve acımasızlığı, bunca yıl sonra beni bulup karşıma çıkmış ve aklıma gelen bu kelimeler altında ezmeye başlamıştı beni. Şimdi düşünüyorum da böylesi bir lafı kaç kadın söyler bana bir daha acaba?

Üç gün sonra gene gördüm Neslihan’ın kızını. Selamlaştık, gene yanıma geldi.
— Annen nasıl oldu?
— Hiç sormayın. Almış olduğu kemoterapi nedeni ile saçları dökülmeye başladı. Hoş bir durum değil tabi. Ancak sevindiğimiz bir olay var, doktorların söylediklerine göre yapılan tetkikler sonucu vücudun başka bir yerinde herhangi bir metastaz yokmuş.
— Bu gerçekten sevindirici bir olay. İlk görüşmemizde sizinle çok konuşma fırsatı bulamadık. Bir operasyondan söz etmiştiniz.
— Evet. Sağ memesini aldılar. Buna çok üzülmüştü. Şimdi de saçları dökülmeye başlayınca daha çok üzülüyor. Kökü nasılsa sende, tekrar çıkar diyorum ama...
— Hay Allah! Kolay değil yaşadıkları. İyi ki siz varsınız da destek oluyorsunuz.
— Psikolojik destek de alıyor. Kısa sürede bunu da atlatacağını sanıyorum.

Aklımdan neler geçeceğini az çok biliyordum ama bu duyduğuma hiç hazır değildim. Düşüncelerim tekrar yıllar öncesine gitti. Hiç kolay değildi Neslihan yaşında bir kadının kanser nedeni ile geçirdiği operasyonda memesinden birini yitirmesi.

Askerlik dönemimde yaşadığım bir olay geldi aklıma. Onu terk edip askere gittiğim dönemlerin ilk günleriydi. Soğuktan ellerim çatlıyordu ve kremliyordum ellerimi. Daha sonra kremlediğim ellerimin onun teni gibi koktuğunu fark etmiş ve çılgına dönmüştüm. Zaman gene saldırıya geçmişti. Aklıma, düşlerime saldırması yetmiyormuş gibi şimdi de duygularıma saldırıyordu. Günlerce ellerime sürdüğüm kremin kokusunu içime çekerek uyumuştum.


Hasan Kamil Erkli

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 348
favori
like
share