Kübra Okudan
--------------------------------------------------------------------------------
Kendime verebileceğim tek teselli; bir gün hiçkimseye kin besleyemeyen ben, onlardan babama yaptıklarının intikamını alacağım!

--------------------------------------------------------------------------------

''Benden neler alıp götürdüklerini yeni yeni anlıyorum'' dedi
Bu cümlesi bile gözlerimin dolmasına yetmişti, hemen gözlerimi kaçırdım.Ağladığımı görüpte kendisine acıdığımı düşünüp üzülmesini istemiyordum.
''Keşke o ameliyat masasında kalsaydım hiç kalkamasaydım, benim canımı daha az yakmış olurlardı'' dedi.
''Öyle söyleme baba'' dedim. ''Senden çok daha kötü durumda olanlar var, hiç yürüyemeyebilirdin de...''

Üstünden 9 yıl geçmesine rağmen benim tüm sinirlerimi sızlatıp boğazıma bir yumruk gidi yerleşen acının, onun olayı birebir yaşayan babamın üzülmesine imkan yoktu tabiki.
Tam 9 yıl öncesiydi ben henüz 3. sınıfa gidiyor olmama rağmen herşeyi hatırlayabiliyorum.Yüz ifadelerini, mimiklerini, ağlama sesleri hala kulağımda çınlıyor.Annemle balkondaydım babama bakıyorduk belini tutarak geliyordu.Babamın bel ağrısı gibi bir problemi olduğunu biliyordum ama bunun ameliyat seviyesine geldiğinden haberim yoktu. Ogün öğrendim babamın yarın ameliyat olacağını...
Halam ve eniştem doktordular ve ameliyatını eniştem yapacaktı.Tabiki ben bunları ayrıntılarıyla öğrendiğimde aradan çok zaman geçmiş olacaktı.
O gün okuldan döndüğümde babam yatakta uzanmış yatıyordu.Annemin onun yemek yemesine ve lavaboya gitmesine yardım ettiğini hatırlıyorum.Bir süre yattıktan sonra (bu artık bana çok olağan gelmiş olmalıkı zamanı hatırlamıyorum, hiçbir zaman ne anneme nede babama sormadım da hatırlatıpta üzmemek için) belki bir ay belki iki ay sonra babam yurt dışına gitti.

2. bir ameliyat içinmiş.Ben bu 2. ameliyatın sebeplerine çok sonra kavrayacaktım.1 ay kadar orada hastanede yattı.Erkeke kardeşimin onun gömlekleri koklayıp ağlayarak uyuya kaldığını hatırlıyorum.
Babamın döneceği gün istanbulda o büyük depremlerden biri olmuştu.Yattığım koltuktan film seyrederken, koltuk 20 santim kaymıştı kardeşimin oyun yaptığını düşünerek etrafıma bakınırken annem hızlıca ikimizide alıp apartmanın dışına çıkarmıştı.Bütün herkes sokaklara döküldü.O sırada üstümüzden bir uçağı göstererek annemin belkide babanız ondadır diyerek bizim aklımızı dağıtmaya çalıştığını hatırlıyorum...Neyseki hiçbirimize hiçbirşey olmadı o gece.

Yaklaşık bir iki saat sonra evlerimize döndük.Sabah uyandığımda babam evdeydi ve yürüyordu biraz topallıyordu ama bu ozamanlar bana hiçte önemli birşeymiş gibi gelmiyordu.Babamda hem bizi hem kendisini teselli edercesine almanyadaki anılarını anlatıyordu.Doktor babamın azmi karşısında şaşırmış, o durumdaki bir hastanın ayağa kalkması ihtimali çok düşükmüş ama babamın bünyesi dirençli çıkmış yatalak olarak çıktığı türkiyeye ayakta dönmüştü... Aradan tam 9 yıl geçti, dile kolay!Bana şimdi herşey daha açık daha berrak 19 yaşımda biri olarak herşeyi ayrıntılarıyla kavrayabiliyorum...
Eniştem ameliyat sırasında görevi sanırım doktorlukta henüz daha yeni olan birine vermiş (ameliyatta bulunmadım tabiki bize bu söylendi) oda yanlışlıkla siniri kesmişti.

Ameliyat bel fıtığı ameliyatıydı. Ameliyattan sonra ise gerçek babama söylendiğinde henüz 37 yaşında ya yatalak yada topal kalmanın o derin acısıyla yüzleşmişti babam.
Şimdi düşünüyorumda çok ağır olmalı o duygu, bireni güvenip kendini teslim etmek ve ağrılarından kurtulmak için yattığın o ameliyat masasından yarım bir insan olarak kalkmakÇok gece ağladığımı hatırlarım keşke geriye dönüp babama o ameliyatı olmaması için yalvarabilsem diye.Biliyorum Allah ın takdiri ama bu öyle insalsal bir içgüdü işte...
Ameliyattan sonra babam eniştemi mahkemeye vermedi.Kız kardeşini kocasız 3 yeğenini babasız bırakmaya gönlü el vermemiş.Ayrıca eniştemin doktorluk hayatıda bitecekti böylece.Tüm bunların yükünü sırtına almak yerine topal bacağının ona kaybettirdikleriyle yaşamayı seçmişti o.
Bugün herkes unuttu olanları, tüm ailem akrabalarımız.Hiçbirşey olmamış gibi devam etmekteler.

Yanlızca benim aklımdan çıkmadığını içimde bir ukte olduğunu sanırdım taki babam bana o sözleri söyleyene kadar.Yaklaşık bir hafta kadar öncesiydi babam bana ölmenin onun için şu hayatta yaşamaktan daha olduğunu düşündüğünü söylediğinde...
Babam acılarını kimseyle paylaşmayı pek sevmeyen biri tıpkı benim gibi.Oda 9 yıl boyunca hiçbirşey olmamışlık oyunu oynamıştı işte.Belki kendisine dahi hatırlatıpta kimseyi üzmemek için.Bense bu konu ne zaman açılsa içim oluk oluk kanasada hep teselli verip konuyu kapatmaya çalışan olmuştum.Babam bu söylediklerini anneme söyleyemezdi annem içine dert eder çok etkilenirdi, hatta ona acıyıp bunu davranışlarıyla ona bile belli ederdi ama ben tıpkı onun gibiydim konuştuklarımız bir saat sonrası için geçmişe gömülüp kalırdı.
Bu sözleri söylerken oda başka tarafa bakıyordu.

Ben daha fazla gözyaşlarımı tutamayacağımı anlayarak yavaşca yerimden kalkıp içeri gittim ve 9 yılın acısını çıkarırcasına ağlamaya başladım, ne babamın duyması nede bir başkasının umrumda bile değildi o an anladım yıllarca enişteme, hiçbirşey olmamış gibi davranan babamdan aldıklarının farkında olmayan halama duyduğum nefretin sebebini.
Olanlar karşısında babam çıkıp hesap sorsaydı belki bu kadar yanmayacaktı canım.Haksız olan kendisiymiş dibi susmasaydı o zaman o kekremsi acı boğazıma tıkanmayacaktı, belki ozaman gözyaşlarıma hakim olabilirdim...
O herşeyi unutmuş gibi yaşayanlar hiçbirşey olmamış gibi davrananlar asla bilemeyecekler onunla yan yana yürürken ayağı takılıp düştüğünde neler hissettiğimi...
Şimdilik bu çektiğim 9 yılın acısı ve öfkesi...
Birgün onları omuzlarında tutup sarsmak ve bütün bunları haykırmak istiyorum.Bizden aldıkları umrumda değil acımızı farketsinler hiçbirşey olmamışlık oyununa son versinler babamın gözlerinin derinliklerindeki acıyı görsünler ve babama ona göre davransınlar istiyorum!
Babama verebileceğim tek teselli; bütün bu acılarının karşılığını öbür tarafta alabileceği...
Kendime verebileceğim tek teselli; bir gün hiçkimseye kin besleyemeyen ben, onlardan babama yaptıklarının intikamını alacağım!

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 6177
favori
like
share