Sar Cigarama Umudu - İlknur Dinçel

Sar cigarama umudu,dumanından dünlerim fışkırsın. Bakire kalbime tecavüz edenleri anlatsın `vicdan tohumu`.
Eli kanlı anlayışsızlar ordusunda, barış çubuğunu tek başına tüttüren bir salağı haykırsın? Beni...
Pişman olan beni, Satılan beni, Kerhane dünyaya kiralanan beni... Can damarındaki insanlığına sıkılan; benliğimdeki beni… Ve Gözü yaşlı gülüşüm vasiyet olsun; bana benzeyen bin avuç farklı tenlerdeki tebessümlere…
Birileri var biliyorum; tek dilek vicdan diyen. Birileri var biliyorum; alayınızın canı cehenneme diyen.

Kimsenin anlamayacağı cümleler kurmayı; bir dilencinin dilenmeyi sevdiği kadar sevebiliyorum. Kimsenin benim tanımadığım ‘Beni’ anlamasını istemiyorum!...

Kullanan insanlar; bir gün kullanılacağını unuturlar… Kullanıldıklarında dünyadaki dengesiz dengeye söverler,
oysa bilmezler ‘insanlardaki, dostlardaki sevgi kavramları; ya çıkarları cüzdanlarına yaklaştığında ya da bacak
aralarındaki şeytan minyatürleri kalktığında biter… Sesin duyulmaz çoğu zaman; çünkü ‘insan’ sıfatına
sığdırmışdır seni kaltak hayat… Bizler ufak sıfatlarız… Sesi duyulmayan binlerce sıfatsızın en sessiz‘ele başıyım’!...

Şu aralar kücüklüğümde ektiğim nefret tohumlarının yeşerdiği gölgede; hain pusular kuruyorum geleceğe…
Ben delikanlıca korkmayarak en büyük hedef oluyorum ‘altın bileziklere’… Ve ben hiçbir insan yüreğinin BAKİRE olmadığını, birilerinin ırzına geçtiğini bilecek kadar büyük olduğumu biliyorum… Ben bu ufak sıfata bir türlü sığamıyorum, taşasım var!

Kafamı çevirip lise çıkışlarına bakıyorum; 15 yaşındaki KADIN `ları görüyorum sübyanların koynunda…
Kültürüm piç olmuş… Göz önündeki sözde sanatçılara bakıyorum, surat çekecegine kıç baş çeken kameramanların
komedyenliklerine gülüyorum… Veya kurulan magazin mahkemeleri… Oysa şehit veriyor bu ülke! Oysa binlerce
ANNEM ağlıyor kardeşlerimin cansız bedenine… Biz ULU TÜRK İNSANI; sanatçıların açılan kıçlarını tartışıyoruz…
Gülüyorum! Acı da olsa o 15 yaşındaki kaldırım düşeni öğrencileri anlıyorum…

Veya arkadaşlık sitelerinde kendilerini üne kavuşmuş sanan yüzlerce insanı yadırgamıyorum, onların tek derdi
gerçekle yüzleşememek. İnternet bir zehir, umarım herkes birgün anlar…

Hayatı anlamak zor bey amca! Sorma sakın bana… Sen benim babam olduğunda; ben şişe çevirendim…
Yapılan her iyilik unutuluyor; kardeşin de olsa dostun da… Yarı yolda bırakılıyorsun, eline verilen tek hediye
‘nefret’. Sessiz çığlıkları kimse duymuyor, övülmeleri şahlanarak alkışlıyor… Ah benim dünlerdeki elimden tutan;
şimdi neden bırakıyorsun? Özür için randevu al…

TOLGA TABU...

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 289
favori
like
share