Ne çok beklemiştim hepinizi. Her biriniz ayrı bir dünyanın ışığı gibiydiniz. Sanki, “Bekle beni anne! Sana geliyoruz” der gibiydiniz. Her birinizde ayrı bir mutluluk, ışık gördüm. Bu dünyada yapabildiğim, başarabildiğim en güzel şeylerdiniz.

Siz, benim çocuklarımdınız. Yaşamımım yarım kalan yanını, sizler tamamlıyordunuz. Her birinizi büyütürken kendime ait umutlarımı, amaçlarımı bir kenara ittim. Sadece ve sadece hayallerimi bıraktım. Hayallerimin de içine sizleri kattım.

Oysa, bir çok düşlerim, yapmak istediklerim vardı. Önceleri küçüktünüz, biraz büyüyün diye bekledim. Bende çocukluğumu, genç kızlığımı yaşamadım. Sizlerle birlikte yaşayacaktım. Hayata yeni doğmuş gibi, sıfırdan başlayacaktım. Sizin gibi, emekleyecek, yürüyecektim. Birbirimize olan tutkumuzla ayağa kalkacaktık. Bizleri hiç bir şey yıkamayacaktı. Ben “Anneydim”. Sizleri korumak adına, tüm zorlukların önüne set çekecektim. Bu benim “görevim” değil, “Anne Yüreğimdi”.

Şimdi büyüdünüz. Kocaman birer birey oldunuz. Benim düşündüğüm hayaller, hangi limanda kaldı. Belki, bir gemiyle başka limanlara doğru yola çıktınız. Belki de, küçücük yüreğinizle, şimdiki yüreğiniz arasında “kara gölgeler, kara bulutlar” dolaştırıyorsunuz.

Çocuklarım! Beni niye anne yüreğimdeki limanda yalnız bıraktınız? Sizlerin vurdumduymazlığınızda, engin sularda boğuluyorum. Her biriniz ayrı dünyalara kucak açtınız. Benim kucağımı niye öksüz bıraktınız?

Şu hayatta varlığınız tek yaşama kaynağım. Ama; varlığınızda, yokluğunuzla ve ilgisizliğinizle kurduğum dünyamı tepetaklak ettiniz. Şimdi şarkılardaki gibi rüzgarlara kapılmış, kuru yaprak misali, girdaba kapılmış dönüyor, dönüyorum.

Çocuklarım! Niye beni ağlamaklı gözlerle bıraktınız? Ben yine ağlarım, sizleri özlerim. Ama, her birinizin sağlığına, mutluluğuna duacıyım. Çünkü; “ben anneyim”. Ve, sizin annenizim.

Sevgili, kıymetli çocuklarım gelin! Hep beraber bu “kara gölgeleri” aramızdan atalım. Yine eskisi gibi, hep beraber olalım. Artık, hasta ve yorgunum. Sizin ilgisizliğinizden mutsuz ve huzursuzum.
Ben buralardan gitmeden, sizlere veda etmeden, yüreğinizin sesini dinleyin. Eğer, yüreğinizde bana karşı bir kıvılcım kaldıysa, beni küllerimden yeniden var edin.





Yazan : Melodi AKÇAY

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 661
favori
like
share
RoSe_SüM Tarih: 03.10.2009 00:45
yüreğine sağlık..
Şayeste Tarih: 29.09.2009 08:49
Harikaydı..
Bir anne olarak içim burkularak okudum..
Yüreğine sağlık canım..
byHaktan Tarih: 29.09.2009 02:00
Dünya üzerinde varolabilecek en kıymetli hazinedir annelerimiz...
Sonradan gelen pişmanlıklar bu hazineyi görememenizin acısını bastırmaz.
Elinizdeyken kıymetini biliniz...
CiCeGiM Tarih: 29.09.2009 00:18
arkada DJ nin fon muzigiyle okudum çok duygu yüklü bir mektup...