Bir varmış bir yokmuş diye başladı bu güzel masal. Sonra birden hayal kırıklıklarının sessiz sedasız kapıyı çalmaya başladığı zamanlar geldi; sonbaharda düşen yaprakların ardından.

Kaç zaman daha dayanır bu yürek! Yara almadan.

Yazık oldu bu masalın sonuna. Varmışlar, döndü; hiç yokmuşlar masalına

Hiç aklımdan geçmezdi; hırpalanmış bir yürek.

Sonbahar mevsiminde güz yapraklarıyla birlikte ayrılırken yuvamdan, bulutlar bile ağlıyordu terk edeceğim limanda.

O vakit esti bir hırçın rüzgar; aldı yüreğimi kattı oluk oluk akan yağmur sularına götürdü bilinmeyene.


Bütün korkunçluklardan kaçmaya, kendine huzur dolu bir dünya kurmaya çalışan biri oldum. Aksine korkunç bir hayat yaşadım bu masalda.

Suçu ne kendimde buluyorum. Nede başka yüreklerde. Yaşanılması gerekiyormuş öğrendim; ama yokmuşlarla öğrendim.

Yazan : Melodi AKÇAY


Beğeniler: 1
Favoriler: 0
İzlenmeler: 242
favori
like
share
GaYe Tarih: 01.10.2009 20:17
Suçu ne kendimde buluyorum. Nede başka yüreklerde. Yaşanılması gerekiyormuş öğrendim; ama yokmuşlarla öğrendim.

tesekkürler paylasiminiz icin.