Dışarıda şiddetli rüzgarın etkisiyle birlikte, delicesine bir yağmur yağıyordu. Uzun zamandan bu yana, annemle ben yaşamak isteyip te yaşayamadıklarımızı gerçeğe dönüştürmek üzere kesin bir karar verdik. Aslında bu yaşayacaklarımız içimizde kopan fırtınaların bir habercisiydi. Belki de bardaktaki suyun son damlasıydı. Hani bazı insanlar umutlarının ve hayallerinin peşinde koşarlar. Hep bir gün diyerek yapacaklarını ertelerler. Öyle bir gün gelir ki beklenilen o gün çoktan gelip geçmiştir.
İnsanlar ne için yaşar sorusu hep aklımıza takılan bir soruydu. Cevabını aslında tam olarak bilemesek te bizi bu soru başka bir soruya itiyordu. O da hayaller ve umutlar insanları istedikleri noktaya ulaştırabilir miydi? Yoksa içimizde var olup ta farkına varamadığımız olaylar zincirimi bizlere engel oluyordu. Bu sorunun içerisinden birçok soru çıkabiliyordu. Bunun sonucunda da bazen anlaşmazlığa düşebiliyorduk. İkimizde farklı yapıda bireylerdik. Bizi birçok konuda ortak noktada buluşturan duygu ve düşüncelerimizde vardı. Bazen kelimeler bile birbirimizi anlamaya yeterli gelmiyordu. Bunun sebebi annemin kendi kurduğu hayaller ve umutlar dünyasında yaşamasıydı. Benim ise gerçek yaşamla ilgili düşüncelerim ve duygularım onunkilerle ter düşüyordu.
Onunkini hayaller dünyası, benimkini gerçek dünya diye tanımlıyordum. Sonuçta adını koyduğum bu kavramların ikimize de zarar verdiğini gördüm. Onun hayaller dünyasından kazandığı gerçek olmuyor. Benim gerçek dünyadan kazandığım hayal olmuyordu. Bununla birlikte hayallerin gerçek olma olasılığı ve gerçeklerinde hayal olma olasılığı yok muydu? Tabiî ki vardı. Hayal diye düşündüğümüz şeylerin çoğu gerçeklerden ibaretti. Sadece ve sadece; zaman, mekan ve şartlar hayalleri gerçeği dönüştürmüyordu.
Kendimi bildim bileli, annemin hayal diye tanımladığı “Amerika ya” gitme düşüncesi vardı. Bu hayallerinin en başında geliyordu. Oysa bana göre Amerika ya gitmek bir hayal değildi. Amerika gerçekti. Şartlar annemi hayaline şu zaman kadar ulaştıramadı. Amerika yı düşüncelerinde farklı görüyor, oraya ulaşmak istiyordu. Annem “sadece Amerika yaşamımın bütününü sağlayacak bir yer değildi” diyor. Ama, umutlarının çoğunu benimle birlikte orada gerçekleştireceğine inanıyordu. Onu bu düşünceye iten hayatın içindeki bazı şeylerdi. Amerika hakkında çok kitaplar, yazılar okuyordu. Tam bir kitap kurduydu. Okumayı ve bir yerleri görüp, yeni insanlar tanımayı hedef biçmişti kendine. Ama, hayatın ağır yükü ona çok fazla gelmişti. Yaşamı da bu yüzden umutsuzluklarla doluydu. Bu düzensiz yaşamın içerisinde umut ışıkları arıyordu. Hayallerini gerçekleştirecek paraya da ihtiyacı vardı. Ama, parasızlık onun hayallerini de yok etmiyordu. En ufak bir kırgınlıkta kendi kabuğuna da çekilirdi. Annem sanki hayattan dolayı bir kalkan yaratmıştı kendine. Bazen o kalkanı yerinden oynatıyor, bazen de hiçbir şey yapmıyordu. Yani annem gelgit gibiydi. Zırhını giymiş savaşa hazır bir gladyatör gibi hayatla savaşıyordu. Savaş sırasında yaralarda alıyordu. Bazen hiç bitmeyecek sandığı bu savaşın esiri de olmuyordu. Tek düşüncem annemi o çok istediği Amerika ya götürmekti. Umutlarında yaşadığı Amerika yı gerçekte yaşatmaktı.
İşte! öyle günlerden biri gelip, bize “hadi kalkın, gidiyoruz” dercesine şans getirmişti. Sonunda annemin hayalini gerçekleştirebileceğim şans, gelip beni bulmuştu. Çünkü; orası benim içinde imkansızdı. Elime böyle bir şans geldi. Annemi mutlaka götürmeliydim. Başka bir yolu yoktu. Bir daha böyle beklediğimiz fırsat elime geçmeyebilirdi. Çalıştığım şirketin bir başka kolunu açmak için, diğer sorumlu personellerle birlikte oraya gönderilmiştim. Hem de Newyork a! Şaşkınlığımın verdiği huzur artık mutlu bir heyecana bırakmıştı kendini. İnanamıyordum. Ama gerçekti. Şimdi anneme doğru koşmalıydım. Ayaklarım birbirine vurarak. Böyle bir heyecan olur muydu? Ona da yaşatmalıydım bu yıllardır beklediği sevinci. Deliler gibi sokaklarda koştum. Ayaklarım hep geri geriye gidiyordu sanki. Ama, sonunda ulaştım beklenen sona.
Hızla evin ziline basarak annemin kapıyı açmasını bekliyordum. Annemin yüzüne bakıp, gerçekleşmez dediğim hayallerin gerçekleşti anne. Oldu demek istedim. Annem kapıyı telaşla açtı. Benim yorgunluğum ve yüzümdeki gülümseme ona daha bir heyecan katmıştı ki. Bana;
- Ne oldu kızım? dedi. Gülüyordum. Karşısında durup, ağzımı açabildiğim kadar gülüyordum. Gülmeliydim. Çünkü o benim annemdi ve ben onun hayallerine bir nebze olsun katkıda bulunuyordum. Buna ben sebep oluyordum. Annem;
- Evet kızım dedi.
- Anne Amerika ya gidiyorsun dedim. Şaşırdı. Afalladı. Gözlerimin içine baka kaldı. Işıl ışıl parlıyordu, o yeşil gözleri. İnanamamıştı o da benim gibi.
- İnan anne dedim.
- İnanamıyorum dedi.
- Peki nasıl gideceğim?
- Sensiz asla olmaz dedi. Bir an o çok istediği Amerika dan benim için vazgeçmeyi bile göze almıştı.
- Hayır hayır anne! Beraber gidiyoruz dedim.
- Nasıl peki? dedi.
Gitme sebebimi ona anlattım. Şaşırmıştı. Bir an için bile olsa Amerika hayal olmaktan çıkmıştı onun için. Gözlerindeki sevinç yaşanılasıydı doğrusu. O an, tüm tabiatın bu olaya şahit olmasını istiyordum. Hayatımda bir kez de olsa annemin dileğini yerine getirebilecektim. Bir şeyleri başarmıştım. Hayat bize böylece olmaz dediğimiz güleç yüzünü göstermişti. Şimdi sıra uçak biletlerimizi almaya gelmişti. Bir müddet sonra, valizlerimizi büyük bir heyecanla hazırlayarak yolculuk için yola çıkacaktık. Bekle bizi Newyork annem geliyor.




Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 385
favori
like
share