Murat Kayalı




"Yaşamın bir anlamı varmı?" sorusunu soruyor aklım
Aşkı anlatmaktan başla istersen!
Ömrümün kırık çerçevesinden önce yüreğime bakıyorum
Sonlandıramadığım yollara giriyorum, çıkmazında ayrılıklar
Belki li ve miş´li kuramlarım güldürüyor aklımı
Diyor ki bana:
„Gördün mü açıklayamıyorsun!“
Yüreğim, yüreğim ancak ögrenebildi sevmeyi ve sevilmeyi, gülme bana.
Hem biliyormusun, sen zaten aşktan anlamıyorsun.


Kazanç ve kayıp çizelgemi önüme koyuyor zaman
Hesabını yapması senden!
Avucumdaki insan sıcaklığından ve bana uzanan ellerden sayı çıkaramıyorum
Gidenleri ve gelenleri acaba toplamalı mı yoksa çıkarmalı mı?
İşim olmadı böyle hesaplarla, insanın insanlığı azalmamalı
Yaşamış olduğumuz hiç bir zaman kayıp sayılmamalı
Tarihlere suskunum!
Senin aktığın yerde aktım, durulduğunda duruldum
Ve ey zaman, ben senin bin yılı bir ana sakladığını duydum.


Fotoğraf albümünü önüme koyuyor anılar
Kendimi tanımadığım zamanları hatırlamamı istiyor benden
Resimlere bakıyorum
Parmak basıyorum önlüklü bir çocuğun resmine
„Bu sen değilsin!“ diyor bana gözlerim
Şaşırma!
Uzun bir yoldan da uzundu varmak senden sana
Ne çok şekil değiştirdim ben
Etimden tırnağıma
Ne çok yer değiştirdim ben
Çölünden ormanına
Sesimin ahengini
Yüzümün biçimini
Değiştirmedim bir tek, pusulama yön veren yüreğimin sesini.


Yaşamın kıyısında duruyor içinden çıkardığım
Bir vahiy dinler gibi susuyor fırtınalardan kurtardıklarım
Kimbilir belki de artık güneş hep açabilir
Artık herşey yaşanabilir ve sözler kağıtlardan kurtarılabilir di.

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 243
favori
like
share