Hergün o kadar çok insanla bir arada yaşıyoruz ki, tek başına düşünürsen bu mutluluk olmalı ama nedense seni tanıyanlarla mutluluğu bir türlü yakalayamıyorsun, bu insanların arasından tanımadığım sesler ve yüzler arasında dolaşırken daha mutlu olduğumu hissediyorum çünkü onlara yüreğimdeki sevginin güzel olduğunu anlatabilmeyi daha çok istiyorum. Onlara sevginin gücünün huzur veren bir enerji kaynağı olduğunu anlatmak istiyorum, yüreği sevgi dolu insanlar sayesinde belkide bu dünyanın güzelleşeceğini umut ediyorum. Yaşam insanı sevmektir, sevmek sabırdır, sabır iyiliktir, insan vucudu aşkla yaşar aşkla nefes alır, aşk yavaş yavaş kendini bu dünyadan soyutlamak gibi. İnsan iletişiminde aşk ve sevmek ne kadar zor elde edilen bir duygu olsa da karamsarlık her zaman kolayca birbirine iletilebilen bir şey olmuştur ve dğerlerinin aksine çabucak bulaşmaktadır. Peki neden sevgi duygularımızı bu kadar kolay bulaştıramıyoruz neden kolayca sevemiyoruz neden her sevgiye hep korkak ve ürkekçe yaklaşıyoruz. Bazı insanlar hayatı boyunca bazıları da anlık olarakta olsa sadece kendinin olacağı ve hiç bitmeyeceği bir aşkın özlemini duyar. Yıllarımı bu aşkın özlemiyle bitirdim, sesi hep kulağımda olacak meleğimi aramakla geçirdim, zamanı rakamları hayalde olsa bir meleğe duyduğum sevgim hiçleştirdi yaşamımda, sevgiyle geçen bir an bir bakış bile yaşamın neden var olduğunu anlatıverdi bana. Sanki yaşamımda sevgiyle bir milat oluşturdum zamana, öncesi ne kadar boştu, eksikti herşey, eksikti günlerim ben eksiktim. Şimdiyse bilsem ki bir ağaca girdi sevgilinin ruhu, sonsuza dek o ağacı arar dururum, sevdiğim de ben, sevdiğim bende bir sen olurum. Hepimiz olumlu ya da olumsuz bir sürü takıntılarla geliyoruz, öğrendiklerimizle kalkanlar oluşturuyor maskeler takıyoruz. Neden? Yeniden üzülmemek için ama hayır üzülmekten korkmamalı insan, üzülmenin riskini göze alıp güzel bir yüreğe güvenmeli, katmalı yüreğini bütünüyle o yüreğe.

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 424
favori
like
share