Zəlimxan Yaqub - Zəlimxan Yaqub Haqqinda - Zəlimxan Yaqub Roportaj


Zəlimxan Yaqub: “50 yaşımda ömrümə bir sevgi gəldi, adını demirəm, eldən ayıbdır”


“Qəbrin içinə girib, tabutu qaldırdım, Jan-Jak Russo 3-4 dəfə gözlərini açıb, yumdu”

Lent.az-ın “Persona” rubrikasının qonağı Azərbaycanın xalq şairi, Aşıqlar Birliyinin sədri, “Şöhrət” ordenli, H.Z.Tağıyev adına mükafata və Gürcüstan Respublikasının "Şərəf" ordeninə layiq görülmüş Zəlimxan Yaqubdur. Zəlimxan Yaqub həyat yolundan, acılı-şirinli xatirələrini danışdı...

- Zəlimxan Yaqubun böyrəyindən əməliyyat olunması cəmiyyət üçün gözlənilməz xəbər oldu. Sizin üçün necə, gözlənilən idimi?

- Bu, bədənimdə aparılan üçüncü cərrahiyə əməliyyatıdır. Hər 3-5 ildən bir əməliyyat olub. Almaniyada ürəyimdə olan əməliyyatdan sonra heç bir ağrı hiss etmirdim. Çox böyük ruh yüksəkliyi ilə yaradıcılıqla məşğul idim. Anadan olmağımın 60 illiyi ilə əlaqədar Mədəniyyət Nazirliyinin sifarişi ilə “Salnamə” kinostudiyası mənimlə bağlı 1 saatlıq film çəkir. Dekabr ayının 22-də Gənc Tamaşaçılar Teatrında onun təqdimat mərasimi olacaq. Həmin filmin çəkilişi ilə bağlı ssenari müəllifi Mövlüd Süleymanlı və Aydın Dadaşovla Qırğızıstana, Özbəkistana, Qazaxıstana, İrana, Türkiyəyə, Gürcüstana, Azərbaycana, Dərbəndə çox maraqlı səfərlər etdim. Sürgündə olanlarla da görüşdüm. 1991-ci ildə Qazaxıstanda olub, sürgündəkilərlə görüşmüşdüm, ürəyimdə bir yaralı əsər o zamandan qalmışdı. “Sürgün” əsəri yazılmalı idi. Şükür Allaha, o əsər də yazıldı. Nə idi filmin canı? Zəlimxan Yaqubun timsalında Türk Dünyasının təqdimatı, Türk Dünyasının təqdimatında Zəlimxan Yaqubun yaradıcılığının sərgisi, açımı. Taleyimə bir daha şükür, Allahıma minnətdarlıq edirəm ki, 60 yaşım ərəfəsində müqəddəs yerlərdə, istər Orta Asiyada, yəni qədim Türküstanda, ulu babalarımızın vətənində, istər Ərdəbildə, istər Təbrizdə, istər Türkiyədə, istər Dərbənddə, istər Borçalıda çox unudulmaz, yaddaqalan, hətta məni hönkürtü ilə ağladan görüşlər oldu. Elə mənzərələr yaranırdı ki, bəzən az qalırdım, imkanım olsa, əlimi atıb, ürəyimi sinəmdən çıxarıb, o millətin üstünə atım. Mənə elə gəlir ki, çox böyük əziyyət oldu. Amma mən zərrə qədər onun əziyyət olduğunu başa düşmədim. Çünki duyğular o qədər şahə qalxmışdı ki, yeddinci göylə gedirdim. O film çəkildi. Artıq hər şey qaydasındadır, bir gün dostlarımla görüşmək üçün Mərkəzi Klinik Xəstəxanaya gedirdim. Birdən həkimlər dedilər ki, Zəlimxan müəllim, rəngin xoşumuza gəlmir, istəyirik səninlə məşğul olaq. Dedim, əşi, məndə nə var. Yoxladılar, böyrəyimdə əməlli-başlı şiş. 12 santimetr böyrəkdir, 7 santimetr şiş əmələ gəlib. Dedilər, təcili əməliyyat olunmalısan. Məsləhət oldu ki, Türkiyəyə gedim, İstanbuldakı Amerika xəstəxanasında müalicə olunum.

- Əməliyyat öncəsi hansı duyğular keçirdiniz, nələr fikirləşirdiniz?
- Göyün yeddinci qatında qıy vurub süzən qartalı elə bil ki, birdən-birə şappıltı ilə vurub yerə salırsan. Dedilər, şiş çoxdur, ola bilsin, başqa şey olsun. Bu qədər fəal olan, coşan, daşan, qabaran, çəkilən, yaradan, hər gün yumruğu havada, sinəsi sazda, əli qələmdə, dodağı nəğmədə, yerlə, göylə əlləşən Zəlimxan birdən-birə bu mənzərə ilə qarşılaşanda möhkəm bir sarsıntı keçirdi. Amma çox şükür Allaha, tez ayıldım, özümə qalib gəldim ki, nə olub, axı sən mübarizsən, meydangərd adamsan, hər şey səni qorxutmamalıdır, belə əməliyyatları çox görmüsən. Baxdım dünyanın axar-baxarına, Adəmindən Xatəminə, gələnlər, gedənlər, Dədə Qorqud demiş, doğulanlar, ölənlər. Yavaş-yavaş bu proses məndə adiləşməyə başladı. Ürəyimdən, qanımdan, etiqadımdan gələn bir sualı qarşıya qoydum. Birdən getdim, qayıtmadım, olmadı elə, oldu belə? Arxaya boylandım. Gördüyüm işləri ələkdən-xəlbirdən keçirəndə yenə də ürəyimə bir sakitlik gəldi. Gördüm ki, illətdə də, övladda da, sənətdə də, siyasətdə də, ailədə də çox iş görmüşəm. Belə qənaətə gəldim ki, öləndə rahat öləcəm, əzab çəkməyəcəm, mələk kimi uçub gedəcəm. Çünki heç kəsin yanında gözükölgəli deyiləm. Heç vaxt nə əlimdən, nə dilimdən, nə belimdən bu xalqa müxənnətlik, xəyanət olmadı. Mən fikirləşdim ki, insan Allahın yerdəki nümayəndəsidir, bu böyük insanı xırdalamaq, balacalaşdırmaq olmaz! Bu insanın ömrü azdır. Bir gün mən bostanına daş atım, bir gün sən təhqir et, bir gün o birisi söysün, bir gün biri qapaz, o biri şillə vursun, bu, məhv olub gedir.
Mən hələ Bakıya gələnə qədər Borçalıda çox güclü ağsaqqallar mühitində yetişmişəm, hərəsi bir Dədə Qorqud idi. Özü də təkcə məzmun etibarilə yox, həm də görkəm, forma etibarilə. Enlikürək, hündürboy, uzun saqqal, ala göz, ağ sifət, çəkmə çiyin, eşmə bığ kişilər olurdu. Savadsız bir adam idi, amma ağzından söz çıxanda heyrətə gəlirdin. Mənim fəxr edəcəyim şey o olub ki, mən insanları sevindirmişəm, insanlar məni görəndə sevinib. Bundan böyük mənim bu dünyada bu xalq, bu millət qarşısında xidmətim yoxdur. Bu, mənim həm kitablarımla, həm yaddaşımla, həm aydın danışığımla, həm nitqimlə, həm ustadlara layiq çaldığım sazla, saz üstündə oxuduğum avazla, havacatla bağlı olub. Ona görə də mən taleyimə minnətdaram ki, əməliyyat qabağı Türkiyəyə gedəndə yaşadığım duyğular bu duyğlar idi. Mən bu cahana sığışmadım. O biri cahana da sığışmaq istəmirəm. Burada gəzməyə, yazmağa, yaratmağa mənəvi haqqım olduğu kimi, orada da mənəvi haqqım olmalıdır. Əməliyyat qabağı xəyalımdan keçən bunlar olub.

- Zəlimxan Yaqubu Borçalı mühitinə, Azərbaycana bəxş edən ailə necə bir ailə olub?

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 3751
favori
like
share
Leyl-i Lal Tarih: 14.12.2009 01:20
Mənim bədbəxtliyim və xoşbəxtliyim odur ki, mən Azərbaycanı yaxşı gəzmişəm. Kəlbəcər nədir, bilirəm. Bəzən deyirlər ki, torpaqlarımızın 20 faizi işğal olunub. Amma mən deyirəm ki, torpaqlarımızın 80 faizi işğal olunub. O yer ki, münbit torpaqdır, qızıl, mərmər yatağıdır, o yer ki, mənim bütün aranım üçün sağlam ciyərlər, yaylaqlar yerləşən yerdir, bu, Vətənin 80 faizi deməkdir. Allahın mənə hörməti olub, bu vaxta qədər ürəyimdən nə keçib, mənə qismət edib. İdeal arzum odur ki, sizinlə bir yerdə 3 ay şəhərdən çıxaq, Qarabağa, Şuşaya, İsa bulağına, Cəbrayılın o kəhrizinə, Ağdamın Şah bulağına, Zəngilan çinarlarının altına, Qubadlının palıd meşələrinə, Kəlbəcərin Yeddi qardaş dağına, Dədə Şəmşirin ruhu uyuyan yerlərə gedək. Dediklərimin hamısını edim, 1 saatdan sonra Əzrayıl gəlsin ki, canını alıram. Mən də deyim ki, xoş gəlibsən, gedirəm.
Şuşada yalan olmasın, 20 dəfə olmuşam. Bir xoş xatirəni danışım. Rəhmətlik Qəşəm Aslanov Şuşanın birinci katibi idi, may ayıydı. O da Ələsgər ocağında böyüyüb, sazı-sözü gözəl bilir, Göyçənin yetirməsidir. Şuşaya getdim. Çox sevindi, hələ onda kitabım da çıxmamışdı, amma Qəşəm müəllim şeirlərimi əzbər bilirdi. Dedim ki, Qəşəm müəllim, bu gün mənə baş qoşma, axşam bir yerdə olarıq, qoy bu gün bir dəlilik edim, təkbaşına çıxıb hər yerdə qaşla gedəcəm, teleqüllənin yanından hərlənib Şuşanı gəzəcəm. Qayıtdı ki, may ayıdır, tez-tez dolu, yağış yağır, şimşək çaxr, gəl yanına bir nəfər də qoşaq. Dedim ki, yox, onda özümdə olmayacam, qoy bir dəlilik edim. Dedi ki, yaxşı get, amma ehtiyatlı ol. Mən raykomun binasından çıxdım. Teleqüllənin yaxınlığında xəstəxana vardı, ağ xalatda həkimlər gördüm. Soruşdu ki, ay oğul, hara gedirsən. Dedim ki, gəzirəm. Gördülər ki, ağıllı adama oxşamıram. Dedilər ki, ay oğul, şimşək çaxır, dolu yağacaq, hara gedirsən? Dedim ki, yox, gedirəm. Qaşa çıxdım, yağış yağmağa başladı. Əvvəlcə 5-6 damcı düşdü, hansı tuturdu, bir tərəfimi isladırdı. Sonra narın yağışa çevrildi, arxasınca duman gəldi. Gah yıxılıram, gah sürüşürəm, gah qayadan tuturam, gah qanqaldan yapışıram… İndi risk edərək o boyda hündürlüyə çıxan adam dərənin dibinə baxa bilmirəm. Yaxnlaşıram, Cıdır düzünə çathaçatdayam. Özümə sual verdim ki, nəyə çıxmışdım, nə dəlilik edirdim? Qəşəm söz adamıdır, deyəcək ki, nə ilə gəldin, nə cavab verim? Özümə həmişə sual verirəm, Allah cavabını göndərir. Yenə də elə oldu. Qəşəm müəllimlə görüşdük, dedi ki, nə oldu. Dediyim şeirin sonuncu bəndini deyirəm:
İndi bildim nə deməkdir ucalmaq,
Nələr çəkib zirvələrə çıxanlar.
Neçə dəfə yıxılarmış, durarmış,
Şöhrətindən daha şöhrət yığanlar.

İdeal arzum Qarabağa qayıtmaq, yaralanmış və paralanmış Azərbaycanı 21-ci əsrdə bütöv görməkdir. Dövlətimizə də, millətimizə də, xalqımıza da, ziyalılar ordusuna da, sizə də, qələm adamlarına da Allahın ən böyük xoşbəxtliyi olan cismani və mənəvi sağlamlıq, cismani və mənəvi bütövlük arzulayıram.

- Sonda soruşmaq istərdik ki, Zəlimxan Yaqub ruhunu bu gün oğul, qız övladlarından, nəvələrindən kim yaşadır? O ruhu kimdə görürsünüz?

- Övladlarımın hamısında o ruh var. Amma çox maraqlıdır, böyük oğlumun 2 oğlu var. Böyüyə atamın adını vermişəm, Yusif. Kiçiyə Zəlimxan adını vermişəm. Biri 5 yaşında, biri 2 yaşındadır. Bura gəlirlər, içəri girən kimi sazı istəyirlər. Sazı götürüb, burada bir qırğın salırlar, gəl görəsən. Mənim də sevindiymdən gözlərimdən yaş gəlir. Heç mümkün deyil ki, nəsil yetirməsin. Bu gün övladlarımın hər ikisi hüquqşünasdır, hərəsi bir yerdədir. Amma mənim ən böyük inamım nəvələrimədir. Çünki adətən, oğuldan çox nəvədə olur. Mən özüm nəvə olduğum, üçün bilirəm ki, onlar gələcəkdə mənim davamçılarım olacaqlar.

Ramiz Mikayıloğlu
Leyl-i Lal Tarih: 14.12.2009 01:19
- Zəlimxan Yaqubun həyatında maddi baxımdan çevriliş nə vaxt oldu, yaradıcılığın maddi bəhrəsini nə vaxt gördü?

- Mənə Yazıçılar İttifaqı “samastroyka”dan 5 otaqlı ev verdi, 1993-cü ildə Yeni Yasamala köçdüm. Sovet döründə 3 nəfərin kitabı 40 min tirajla çıxıb. Bir dəfə Bəxtiyar Vahabzadənin, bir dəfə Nüsrət Kəsəmənlinin, bir dəfə də mənim “Ziyarətin qəbul olsun” kitabım 40 min tirajla çıxıb. Mən 1 kitab üçün aldığım pulla ailəni 1 il saxlamışam. Sonra yavaş-yavaş qapılar açıldı, işıqlar yandı, şöhrət mənə sarı gəlməyə başladı. Sonra Heydər Əliyev dövrü gəldi, mənim parlament dövrüm başladı. Zəlimxan Yaqubun qolu-qanadı açıldı, xarici ölkələr, xarici mühit, getmək, gəlmək, qaynayıb-qarışmaq başladı. Yavaş-yavaş maddi problemlər demək olar ki, aradan çıxdı.
Bir haşiyə çıxım. Ömrü boyu kasıb olan, ömründə bir dəfə təzə paltar geyinməyən bir kişi ölür. Öləndə bunu yaxşı kəfənləyirlər, qəbrə qoyurlar. Dümağ kəfən, təzə alınıb. Hinkir-minkir gəlib bunu qaldırır, soruşur ki, Allahın, bəndən kimdir? Kişi də deyir ki, çiçimə bax, çiçimə. (gülür) Ömründə yazıq təzə paltar görməyib. Bu məqamları yaşamışıq biz. Amma bir şey də var. Mən bir ilahiyyat adamı, Allahla, peyğəmbərlə bağlı olan, “Peyğəmğər”i yazan bir insan kimi gözəl bilirəm ki, hər bir əzabın axırında Allahın mükafatı gəlir. Allah mənim də mükafatımı verdi. Ev, bağ-baxça, gözəl yaradıcılıq otağı, birdən 50 qonaq gələndə onları qarşılamağa yer də verdi. İndi elə gün olmaz ki, Zəlimxanın evinə qonaq gəlməsin. Hansı gün adam gəlməsə, elə bilərəm ki, ölmüşəm. Qonaq getməyən insan qonaq qəbul edə bilməz, bunlar qarşılıqlıdır.
Nə o kasıblıq məni sarsıtmadı, nə bu varl məni havalandırmadı. Əksinə, mən bir az yuxarı qalxdıqca aşağıların yanına daha çox endim. Ona görə də 1 aydan çoxdur müalicədən gəlmişəm, bu müddətdə bu evə hər səviyyədə bəlkə də bir neçə min insan gəlib. Qonşulardan eləsi qalmayıb ki, gəlib ziyarət etməsin, ürək sözü deməsin. 100-ə qədər qurban kəsilib.
İnsanın ürəyi geniş olmalıdır. Qapı da, cib də, ürək də, süfrə də açıq olmalıdır. Bunlardan birini bağladınsa, öz bəxtini bağlayıbsan. Şair elin anası, müəllimidir. Niyə ən çox şairləri döyürlər? Niyə ən çox şairləri söyürlər? Niyə ən çox şairlərə heykəl qoyurlar? Niyə ən çox şairləri çərlədirlər? Düz edirlər. Uzun yerdən kəsərlər, uman yerdən küsərlər. Şair millətin danışan dilidir, görən gözüdür. “Şairlər özünü qoruya bilməz” adlı şeir yazmışam. O, təkcə şairin tərcümeyi-halı deyil, hər birimizin tərcümeyi-halımızdır. Hamı diqqət istəyir, hamı insandır. O diqqəti bir günlüyə böləndə, paylayanda gözəl olur. Mənim fikrim odur ki, qələm müqəddəsdir, allahın danışan dilidir. Qələmi xeyir, müqəddəs işlərə, mübarək kəlamlara, işıqlı sözlərə sərf etmək lazımdır. Filankəs belə etdi… Niyə qırırsan onun könlünü? Niyə xalq icində onu xəcalət edirsən? Yazıçıdırmı, şairdirmi, jurnalistdirmi, nazirdirmi, deputatdırmı, dövlət adamıdırmı, təhqir etmək olmaz. Tənqid et, səhvini göstər. İki yol var. Sən məni təhqir etdin. Mənim sənə iki cür münasibətim ola bilər. Ya deyirəm ki, heç səni sağ olma. Ya da diqqətlə sənin üzünə baxıram, deyirəm ki, sağ ol. Bu ikincinin ağırlığı birincidən min dəfə artıqdır. Ömür azdır, gözünü açacaqsan ki, gedib. Ağıllı işlərlə məşğul olaq! Onsuz da bölündük, paralandıq, parçalandıq. Bizi 77 yerə bölüblər. Niyə ibrət dərsi götürməyək? Çaldıranın adı çıxıb, tarixdə min Çaldıran olub. Bir dəhşətli fakt deyirəm, xahiş edirəm ki, bunu verəsiniz. Mən həmişə şəxsiyyətinə, yaradıcılığına səcdə etdiyim,ustadım, müəllimim Səməd Vurğunun əsərində oxuyurdum:
Nadirin qəlbini kin yedi qat-qat
Dilindən qoymadı şöhrət sözünü.
Tacından, taxtından qorxan o cəllad,
Doğma balasının tökdü gözünü.

Mən Nadir şaha nifrət edirdim ki, niyə Borçalını gürcülərə verdin? Bizim evimizi niyə yıxdın, niyə bizi bədbəxt etdin? Bu gün də bəlanı çəkirik. Amma tarixin həqiqətinə gedəndən sonra nə görsəm yaxşıdır? Nadir şah Türk Dünyasının birliyini yaratmaq istəyirmiş. Ona görə də Osmanlıya Səfəvilər tərəfindən məktub göndərir ki, gəlin şiə-sünni məsələsini aradan qaldıraq, bundan Avropa, Qərb istifadə edir, düşmənə meydan, mövzu verməyək. Tarixdən, Çaldırandan, Teymurdan, İldırımdan ibrət dərsi götürək, həm də birlik yaradaq. Osmanlı sultanları ona razı olmadılar. Nadir şah böyük bir Azərbaycan, türk dünyası yaratdı. Azərbayana, Gürcüstana Rzaqulu xanı, ən çox sevdiyi, ümid bəslədiyi böyük oğlunu hakim təyin edir. Hətta ümidi o idi ki, özü dünyadan gedəndən sonra onu yerinə şah təyin etsin. Özü kimi başdan xarablar Rzaqulu xanın qılığına girirlər ki, sən belə güclənibsən, gəl şahlığı özün ələ al, atanı yıxaq. Bunu Nadir şaha çatdırırlar, səfərini yarımçıq qoyub, Azərbaycana gəlir. Divanda oturub deyir ki, sənsən şah olmaq istəyən, səni şah göndərmişəm, yoxsa bu ərazilərə vali təyin etmişəm? Gözünü tökdürür, giləsini də əlinə verir ki, indi get şah ol. Rzaqulu xanın gözü çıxandan, bu ərazilərdə hakimiyyət zəifləyəndən sonra gürcülər üsyan qaldırırlar. Hər yerdə, Qəzvində, Bağdadda, Heratda üsyanlar başlamışdı. Ona görə Nadir şah məcburiyyət qarşısında Borçalını gürcü çarına verdi ki, get oranı idarə et. Budur tarixin acı həqiqəti.
Ona görə də bu günkü Qarabağ faciələri də, mənim doğulduğum, hər gün içərimdən qan-yaş axıdan Borçalı, Dərbənd, Kərkük, Təbriz dərdləri də bizə onu deməlidir ki, gəlin biz bir-birimizə söyməkdən, bir-birimizi təhqir etməkdən, bir-birimizi xırdalamaqdan əl çəkək. Həmin Nadir şahların, Qacarın, lap şəxsiyyətinə səcdə etdiyim Şah İsmayılın buraxdığı səhvləri, 20-ci illərdə buraxılan səhvlər Azərbaycanı 77 yerə bölüb. İndi heç olmasa əlimizdə qalan hissəni salamat saxlamaq üçün gəlin yaralanmış, paralanmış torpaq naminə bir yerdə olaq.
Leyl-i Lal Tarih: 14.12.2009 01:19
Atam gələndə o cürə ayağa qalxmışam. Babam gələndə atam o cür qalxıb.
Ali məktəb illəri, Bakı mühiti mənə çox böyük dünya bağışladı. Mən birdən-birə kimlərlə qarşılaşdım? Süleyman Rəhimov, Mir Cəlal, Əli Vəliyev, Osman Sarıvəlli, Hüseyn Arif, Bəxtiyar Vahabzadə, Nəbi Xəzri, Məmməd Araz, Qulu Xəlilov, Mirvarid Dilbazi… Hamısı da Zəlimxanla bağlı söz deyib, biri şeir, biri məqalə yazıb. Onların hamısını mən ali məktəb illərində qazanmışam. Rəhmətlik Əkrəm Cəfər mənə Müşfiq deyirdi, adımı çağırmırdı. Biri Səməd Vurğun, biri Ələsgər deyirdi. İndi sizə göstərdiyim “Zəlimxan Yaqub ədəbi düşüncədə” kitabı dünən gəlib, ikinci hissəsi də gələcək. Buraya baxmaq kifayətdir. Heydər Əliyev, Şevardnadze, Süleyman Rəhimov, Osman Sarıvəlli, Mirvarid Dilbazi, Bəxtiyar Vahabzadə, Hüseyn Arif, İsa Muğanna, Xəlil Rza, Qulu Xəlilov, Vaqif Səmədoğlu, Elçin, Mövlüd Süleymanl, Həsən Həsənov, Xudu Məmmədov, Kamal Talıbzadə, Budaq Budaqov, Səlahəddin Xəlilov, Nizami Cəfərov, Yaşar Qarayev, Pənah Xəlilov, Şamil Qurbanov, Tofiq Hacıyev, İsa Həbibbəyli və ilaxır. Bu qədər insanlar Zəlimxanla bağlı elə fikirlər söyləyib, elə məqalələr yazıblar ki, onların hamısını mən o illərdə qazandım. Məsələn, Süleyman Rəhimov niyə Zəlimxan Yaqubu sevirdi? Çünki bir dəfə dedi ki, ay oğul, bir vaxt tap, “Şamo” romanını oxu. Bunun da xəbəri yoxdur ki, mən “Şamo” romanını əzbər bilirəm. Niyə? Çünki atam o romanı oxuyub və mənə onu nağıl kimi danışıb. Mən Şamo nə edir, Halo nə edir, Səfo nə edir, göyərçin nə edir, hamısını əzbər bilirdim. Bu kişiyə danışanda gözü kəlləsinə çıxdı. Adlarını çəkdiyim insanların hamısının yaradıcılığını əzbər bilirdim. Bu günün özündə Osman Sarıvəllinin, Məmməd Arazın, Xəlil Rzanın, Hüseyn Arifin kitabları yansın, heç həyacan keçirməyin. Gəl, başımdan onların şeirlərini köçür, təzədən onu çap et. Sevgi ikitərəfli olur. Onlar mənim vurğunlarım idi, çünki mən onların vurğunu idim. Allah bir möcüzə yaratsa ki, qəbirdə də yazmaq olar, inan ki, mən orada da yazaram. Məni həmişə bu formada saxlayan 2 şeydir. Biri sözün çox böyük, çox uca, mötbər mənasında millətin, xalqın, oxucuların sevgisi, bir də mənim mütaliəm.

- Ancaq deyirlər ki, şair üçün bir gözəli sevməsi, sevgi də əsasdır, ilhama gəlir. Zəlimxan Yaqubun həyatına məhz belə sevgi necə təsir edib, yaxud Zəlimxan Yaqub sevgini nə vax tapıb?
Mən birinci dəfə imtahan verməyə gələndə bir qıza vuruldum, qubalıydı. Bir dəhşət gözəl idi, dəli olmşdum. Alaha şükür ki, mənim buna vurulmağım 3 ay çəkdi, 4 ay çəksə, mən özümü öldürərdim. Ondan sonra heç kəsi sevmədim. Sonra maraqlandım ki, onun taleyi də yaxşı gətirməyib. Amma mən həyat yoldaşımla, uşaqların anası ilə ailə qurandan sonra ailə müqəddəsliyini qorumağa çalışdım. Lakin sonralar, 50 yaşımda mənim ömrümə bir sevgi dalğası gəldi. O, bu günə qədər mənim bütün sevgi şeirlərimin baş qəhrəmanıdır. Demək olar ki, ömrümün gənclik, orta məktəb, tələbəlik illərində bəlkə də yaşamadığım duyğuları 50 yaşdan sonra mənə yaşatmağa başladı.

- 50 yaşdan sonra sizə sevgi dalğasını bəxş edən səbəbkar kimdir?

- (Şeirlə cavab verir)

Adını demirəm, eldən ayıbdır,
filankəsin qızı filan oynasın...

(gülür) Onu deməzlər.

- Bəs tələbəlik illərini, ailə həyatını kasıbçılıqla, Nüsrət Kəsəmənli demiş, biri vardı, biri yoxla, yoxsa yaxşı keçirdinrz?
- Biz həmişə kasıb olmuşuq. Mən ailə qurmuşdum, Bakıda evim yox idi. 10 il müxtəlif yerlərdə zillətlərlə, zülümlərlə kirayənişin qaldım. Sonra mənə köhnə Yasamalda bir gecəqondu aldıq. 20 kvadratmetr yerdə 15 il yaşadım. O balaca gecəqonduda 4 uşaq, 4 kitab dünyaya gəldi. Onlar ömrümün ən maraqlı məqamları idi. Balaca bir komada od parçası idim. Özü də o dar komaya kimlər gəlməyib? Xəlil Rza oranın adını “Bübül yuvası” qoymuşdu, “Zəlimxan sarayında” adlı bir şeir də yazıb. Tələbəlik illərində mən kasıb olmşam, manatı-manata calayırdım. Kartofa mahnı qoşurduq, kartof qızartması ilə dolanırdıq. Amma həmişə hamı elə bilib ki, dünyanın pulu məndədir. Çünki şax geyinmişəm, şax yerimişəm, özümü sındırmamışam. Lakin zaman-zaman çox ağır problemlərlə qarşılaşmışam. Bəlkə də o dövrdə yamaqlı şalvar geyinən az olardı, tələbə olarkən mən geyinirdim. Şalvarımda 7 yamaq, pencəyimdə 15 yamaq olsun, parlamentə, Prezident Apartına gedim, qəti vecimə deyil ki, yamaqlı paltar geyinmişəm. İçəridə yamaq olmayadan sonra pencəyin 50 yamağı olsun, Zəlimxanı həmişə başa çəkəcəklər.
Biz elə yaşamışıq ki, qürurumuz, vüqarımız olub. O da bayaq dediyim kişilərdən, ərlərdən, ərənlərdən gəlib.