Senin de herşeyin sona erdiğini sandığın bir nokta oldu mu hiç? Sana soruyorum, çünkü sen kendinden emin, sen kendine güvenen, sen kendini asla ve asla sorgulamayan biri olarak, sen bile böyle bir noktaya gelmişsen demek ki herkese olabilir bu.
- Hayata Yeniden Başlamak üzerine......
Biliyorum, zordur yeniden kendini tanımak, kendini yeniden "var" etmek. Nasil yapacağını bilemezsin önceleri... Nereden başlayacağını, bir işe yarayıp yaramayacağını, gerçekten de bunun zorunlu olup olmadığını.

Bırakmak her şeyi çok kolay gelir, ölmek, öylesine yokolmak güzel gelir, huzur verir hatta. Bu olasılık her zaman oradadır, bekler. Herkese söyleyemezsin ölümü düşündüğünü, hatta özlediğini; anlamazlar, kendini acındırmak için yaptığını sanırlar, akılları sıra vazgecirmeye çalışırlar. Sen de korkarsın bu yüzden, yoksa çıldırıyormuyum diye düşünürsün; ama yine de bu düşüncenin seni rahatlattığı bir gerçektir, en içinden çıkılmaz sandığın durumlarda bu olasılık seni rahatlatır aslında... Kurtuluş her zaman, herkes için vardır, oradadır.

Sonraları; madem ki seçmiyorum ölmeyi, madem ki yaşamayı seçiyorum nefes aldığım her anda, o zaman hakkını vermeliyim diye düşünmeye başlarsın. İronik bir biçimde seni hayata bağlar ölüm düşüncesi. Sadece 'an' önemli olur o zaman. Plan yapmak anlamsızlaşır, gerçekten yaşamaya başladığını hissedersin. Doyasıya gülersin, dansedersin, saçma sapan konuşursun belki, önemi yoktur başkalarının ne düşündüğünün, önemi yoktur daha önceden nasıl biri olduğunun. Kendin hakkında "bilmiş" olmamayı seçersin artık, kendini kendi tanımlamalarında sınırlamazsın. Herşey olabilirim, herşeyi yapabilirim dersin, "seçmeyi" öğrenirsin. Her şeyi kontrol etmekten vazgeçersin. Bırakırsın, "izin" verirsin evrene, herşeyin olması gerektiği gibi olması için.

Acı, seni bu noktaya getiren acı hep oradadır ama. Bir türlü bırakmaz peşini. Unutmaz, hatırlatıcıdır, kin tutar, nefret eder, intikam ister. Ona gem vurmak ise zaman ister.


(Alıntı...)

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 4168
favori
like
share