Gözümden akan yaşları alelacele silmeye çalıştım.

Ama o kadar çoktu ki bulaşıverdi her yere. Temizlemeye çalıştıkça daha çok batar ya hani ortalık. Bir türlü yetişemezsin ya. Yetişemedim.

Yapış yapış bir özlem doldu ciğerlerime. Ve ben ağlaya ağlaya boşalttım ciğerlerimi.

Kan kaybından kaybettiğim ilk ümit olmayacaktı ya bu. Varsın bunu da kaybedeyim dedim. Bir eksik bir fazla fark etmeyecek kadar anlamsızlaşmıştı hayatım bir anda. Birkaç cümlenin, bir dağı nasıl yıkabileceğini gözlerimle görmesem anlamazdım.

Yüreğim kanadı.
Kanadı.
Kaldıramadı sonra, seni kaybetmeyi.
Kan kaybından ölecek son umudum olacağını biliyordu belki.
Belki, seni öldürürsem öleceğimi biliyordu.
Sustu.

Kendi kendine onarmaya çalıştı. Gücü yetmezdi oysa bilemezdi ki. Bense sadece izledim. Nereye kadar direnecekti ve niye bunca çaba, görmek için. Şimdiye kadar hiçbir şey için göstermediği bu direnci şaşkınlıkla izledim. Kendini yenilemesini, parçalarını birleştirmesini ve sonra geri çekilip gülümseyerek orada duran sana bakmasını izledim. Gözlerindeki aşkı. Gülümsemesindeki gururu izledim.

Bana dönüp bir kez olsun bakmadı. Benden yardım istemedi ve bana isyan etmedi ilk kez. İlk kez ne yaparsan yap, umurumda değilsin demedi.

Anladım ki çabası benim için değildi.

O seni benden de çok sevdi.

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 475
favori
like
share
serhatbey_066 Tarih: 24.01.2006 22:23
teşekkürler eline sağlık
refik Tarih: 21.01.2006 20:15
teşekkürler eline sağlık