Böyle konuşurlarken onlar birbirleriyle,
yerde yatan bir köpek başını kaldırdı, kulaklarını dikti,
Argos'tu bu, sabırlı Odysseus büyütmüştü onu,
ama hayrını görmeden gitmişti kutsal İlyon'a,
genç adamlar ava götürürlerdi onu eskiden,
takarlardı yaban keçilerinin, geyiklerin, tavşanların peşine,
oysa şimdi bakımsız ve sahipsizdi,
dış kapının önünde yatıyordu, gübrenin içinde,
işte orada yatıyordu Argos, her yanı bit dolu.
Yaklaşan Odysseus'u hemen o anda tanıdı,
kuyruk salladı ve indirdi iki kulağını,
ama çok bitkindi, kalkıp gelemedi efendisinin yanına.
Odysseus da başını çevirdi ve sildi gözünden akan yaşı...

"Uzakta ölen efendimizin köpeğidir o,
görseydin, ne güzel, ne canlı köpekti
Odysseus bıraktığında onu bize, giderken Troya'ya,
hızını, çevikliğini görseydin, açık kalırdı ağzın.

Ama işte böyle kötüledi, döndü uyuza,
efendisi yaban ellerinde yok olup gideli beri.

Vardı rahat oturulan konağa böyle konuşa konuşa
ve hemen girdi büyük sofraya, soylu taliplerin oturduğu yere.
Ama kara ölümün kaderi yakalamıştı Argos'u,
görür görmez Odysseus'u yirmi yıl sonra.

Odyssea - Homeros

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 375
favori
like
share
SILA Tarih: 25.04.2006 17:29
[COLOR=chocolate]paylasimin ve emegin icin saol kardesim
stormysea Tarih: 25.04.2006 14:02
paylaşım için teşekkürler
Ice Tarih: 22.04.2006 16:02
Tesekkürler..