[COLOR=burlywood]Bir şeye inanma ihtiyacımızla başlıyor her şey. Bir aşka, bir güce, doğaüstü bir varlığa, bir dine ve bazen ve de nadir olarak kendimize. Hepsinin ötesinde aşka inananlar en cesur olanlardır bence. Hayata gözü kara şekilde meydan okuyup, korkmadan ona kafa tutanlar. Kendiyle baş edemeyen insanoğlunun bir sebepten -kimya veya kader, ne derseniz- başka bir insana olan tutkusu kuşkusuz üzerine düşünülecek bir konudur. Anlam veremediğimiz şeylere olan bağlılığımız da bunun çekiciliğinden ileri gelir kanımca.


Hayat dediğimiz süreç bir çizgi ve bir nokta olarak ilerlerken ve bazen de içinden çıkılamaz çemberlere itelerken bizi, nasıl da tartaklanıyoruz. Bazen kendimiz istiyoruz o çemberde savrulmayı, bazen sözlerimiz, yeminlerimiz. Ama en çok kendimize söylediğimiz yalanlar. İnkar, bir kabullenme biçimidir aslında ve tüm gerçekler gibi sıradandır. Gerçeğin varlığına inananlar ise hayatı gördüklerini sananlardır. Aslında hayat dediğimiz şey bir kandırmacadır deriz bazen kendimize. Anlatacak söz, paylaşacak dert bulamadığımızda ise tarifi olmayan görülecek bir hesaptır. Bazen beyaz bir mendile yazılmış kaderdir. Bazen de her şeye bazen demektir hayat.


Böyle bir kandırmaca döngüsünün içinde kendine inananlar mutluluğu yakalarlar. Mutluluk için bir tanım bulmaya çalışanlar ise sadece düşünerek kafa yoranlardır. Çünkü hayat sadece düşünmekten öte yaşamaktır. Havayı solumaktan ziyade havanın ciğerlere dolduğunu hissetmek, pişen yemeği koklamaktan ziyade kokunun kendisine haz vermesine izin vermek, bakmaktan ziyade görmektir. Sevmek, kendini sınırlara saklamaktan ziyade havayla kokuyla ve görüntüyle bir olmaktır. Uçurumlar pahasına yol almaktır.


Aklımıza takılan onca şeyin ardından bir gün uyanıp " Bunu kabul etmek bu kadar zor mu? Seviyorsun onu. " diyebilmektir kendimize. Ama anlıyorum.. Bazen kendi gerçeğimizi görmek için, olmadık kuşkulara, düşüncelere ve zorluklara atmalı insan kendisini. Ne de olsa kimseden izin almamız gerekmeden en hoyratça kullanabileceğimiz tek sahipliğimiz yine biziz. Varsın hırpalayan yine biz olalım


Yanılgımız, aynada gördüğümüz yüz; mutluluğumuz, olduğunu sandığımız gülümsememiz; aşkımız, elini tuttuğumuz olsun. Bir an bunların olmadığını düşünmek bile içinizi acıtmadıysa korkmayın hayat duramaz karşınızda. Ama yanınızda da duramaz kimse.. Yalnızlığın yazgımızda olmadığı böyle bir dünyada kararı siz verin.

Etiketler:
Beğeniler: 1
Favoriler: 1
İzlenmeler: 481
favori
like
share
zealotchap Tarih: 02.11.2006 03:48
eline sağlık...
dalgacii Tarih: 02.11.2006 03:41
paylaşım için teşekkür
tuzla_buz Tarih: 24.10.2006 16:36
paylaşımın için saol canım..
BoardBeLasi Tarih: 23.10.2006 16:39
Paylasim icin saol ozlem
züleyha Tarih: 22.10.2006 22:10
ASLINDA HERKES HAYATINI HOYRATÇA VE HİÇ DÜŞÜNMEDEN, ANLIK YAŞAMAK İSTER...

AMA BU MÜMKÜN DEĞİL;ÇÜNKÜ HAYATTA SADECE BİZ KENDİMİZDEN SORUMLU DEĞİLİZ...

AİLEMİZ,İŞİMİZ,YERİ GELDİĞİNDE ARKADAŞLARIMIZ...HEP BİRİLERİNİ DÜŞÜNEREK HAREKET EDIYORUZ ZOR OLSA DA...

İŞTE HAYAT BU YAZGIDAN İBARET...

YÜREĞİNE SAĞLIK ÖZLEM....