Dört mum yavaşca yanıyordu.
Ortam çok yumuşaktı ve konuştukları duyuluyordu.

İlki söyledi:
ben barışım!"
Artık kimse benim yanık kalmamı sağlamıyor, sanıyorum söneceğim. "
Alevi hızla azaldı ve bütünüyle söndü.

İkincisi söyledi:
ben inancım!"
neredeyse herkez benim artık gerekli olmadığımı düşünüyor
o nedenle daha fazla yanık kalmama hiç gerek yok
Konuşmayı bitirdiği zaman, bir rüzgar hafifçe esti ve onu söndürdü.

Üzgünce üçüncü mum sırası gelince konuştu:
ben sevgiyim!"
yanık kalmak için artık gücüm kalmadı.
İnsanlar beni bir kenara bıraktı ve önemimi anlamadı.
Kendilerine en yakın olanları bile sevmeyi unuttular "
Ve hiç zaman yitirmeden söndü.

Ansızın...
Bir çocuk odaya girer ve üç mumun yanmadığını görür
neden yanmıyorsunuz sizin sonuna kadar yanmanız gerekir "
Bunu söyleyerek, çocuk ağlamaya başlar.

korkma ben hala yanıkken diğer mumları yeniden yakabiliriz


"ben umudum!



Umudun alevi yaşamınızdan asla sönmemesi dileğiyle..

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 430
favori
like
share
lana Tarih: 24.03.2007 13:59
amim tatlım zaten umutda olmasa karanlıklar içinde kaybolur gideriz