[COLOR=burlywood]

Aşk denen olgu gönülde yakan bir ateş gibidir
Ruhu muallâkta uçsa beden cehennem dibidir

Bir çaresiz derttir ancak sanma ki vuslat olur
Kişi gönlü feda etse belki maşukun bulur

Nice aşk denen tutkular bir şehvet nöbetidir
Sevgiliye söylenenler nefsin hoş sohbetidir

Aşk denen od yakar ise kulu fani eyletir
Düşürür çöllere garip Leyla diye söyletir

Bir nice kul bu sebeple aşk adına yanılır
Gönül bir gönle tutkun sanki bu aşk sanılır

Aşk fedakârlık ister ki yoluna can fedadır
Sevgiliye revan olup varlık hoş bir sedadır

Faniyette âdem olup hiçliğe soyunmadan
Ateş-i aşkı bilemez kul ruhu doyurmadan

Kalbi mutmain olanlar ruhun hazzı zikrolur
Aşkı bilmek isteyene bu sözler ki fikrolur

Bunca ömrü boş eyleyip aşkı aradım durdum
Gördüklerime aldanıp mal-i hülyalar kurdum

Bildim ki bu aşk denen şey meçhul-i bir mecazmış
Dostlarım ey size derim bu hayat bir serapmış

Her gelen bir bakar geçer gönül yangısı ile
Aşk sanır bu ateşi ki ölüm kaygısı ile

Sevgili özge Habib’dir künyesi Habibullah
Tüm sevgilerden özgedir aşka o tabibullah

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 440
favori
like
share
C_e_m_r_e Tarih: 15.04.2007 16:36
emgine saglik guzeldi
aloneman09 Tarih: 12.04.2007 23:48
Güzel bir şiirdi. Teşekkürler gönülce
kuber Tarih: 03.04.2007 12:06
canım emeğine sağlık çok güzel