Bizler; hisseden, hoşlanan, öfkelenen, kızan, üzülen, sevinen
hatta yeri geldiğinde ağlayabilen bizler,
olumlu olmayan duygularımızı rahatlıkla açığa vuruyoruz.
Kızıyoruz,sinirleniyoruz, bağırıyoruz.
Bazense hiç istemeden hakaretler ediyoruz biri birimize...
Bunların çoğunu hiç ama hiç çekinmeden yapıyor ve korkmuyoruz.
Ama bir de olumlu duygularımız var ki onları hissediyor ama açığa
vuramıyoruz rahatlıkla....
Cesur olamıyor, yeşertemiyoruz içimizdeki çiçeği.
Kine, nefrete ve öfkeye kıyacağımız yerde korkuyor,
güzellikleri yüreğimize hapsediyoruz. Ve onlara kıyıyoruz.
Belki de bu bizlere çook daha kolay geliyor.
Böylece çok fazla emek de harcamıyoruz ayrıca...
Oysa güzellikler,sevgiler hep paylaşımla çoğalıp, büyür.
Bunu bildiğimiz halde gözümüze taktığımız at gözlüklerinden bir türlü vazgeçemiyoruz ..
Toplumsal baskılar,kişisel korkular ve zorunluluklar,
belki daha başka pek çok şey engelliyor,yüreğimizdeki çiçeğin yeşerip,
büyümesini. Ama bunda en büyük pay maalesef bizim.
Evet sevgileri hep yarınlara erteledik,yarının olamayacağını bilemeden.
Cesur olamadık paylaşmayı istedik ama emek ve zaman harcamak istemedik,
Belki de yaşamın bir gün apansız bitebileceği aklımızın ucundan bile geçmedi.
İşte ben ömrümde ilk kez de olsa yakaladığım güzelliklerin hatırına,
bu türlü korkularımı elimin tersi ile bir kenara fırlatıp,
içimde sevgi olduğunu düşündüğüm o yüce duyguyu,
bilmeyi en fazla hak ettiğine inandığım insana,
belki de ilk ve son kez bencillik etmemek ve en önemlisi
içimde yeşerttiğim çiçeğimin tohumlarını dört bir yana
saçmak adına söylemek istiyorum.

SENİ SEVİYORUM GÜLÜM

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 323
favori
like
share
ozlems_o Tarih: 23.04.2007 19:20
teşekkürler songül