gidiyodu yine beni yalnızlıkla basbasa bırakıp bilmedigim diyarlara.ama zaten alısmıstı artık beni bırakıp gitmeye.cünkü biliyodu beni herzaman bıraktıgı yerde bulacagını.nereye gittigini bilmiyodum ne zaman döecegini de.ama sormuyodum da.kapıyı carpıp giderken sadece anlamsızca bakıyodum ona.o ise arkasına bile bakmadan acelesi varmıscasına cıkıp gidiyodu.tekrar döndugunde ise hesap sormuyodum ona zaten o da hiçbirsey söylemiyordu.birsey olmamıscasına devam ediyorduk kaldıgımız yerden.ama artık takatim kalmamıstı bu gitmelere her seferinde daha da yıpranıyordum.çünkü içimde kopan fırtınaları sadece serin bir sonbahar esintisi şeklinde yasatıyodum ona.o ise bundan bile haklı cıkmayı basarıyordu.böyle davranması ise ona karsı olan nefretimi daha fazla artırıyordu.aslında ondan nefret bile edemiyodum.o benim için bi tutku olmustu artık.bir yanım nefret ediyor bir yanim ise deli gibi aşık.devamlı bu ikilem içinde kalıyordum.bir yanım bırakıp gitmek, bir yanım ise, o giderken dur,gitme diye boyununa yapıs diyordu.ama hiçbirisini yapamıyordum.yapabildigim tek sey o giderken arkasından bakmaktı.bu sekilde her geçen gün ruhumu bir kez daha öldürüyordum.ama o bunun farkında bile degildi.artık sıkılmıstım bu oyundan ve buna bir son vermek istedim.bir kutu uyku ilacı ve ona yazdıgım bir mektubun faydası olur belki diye düsündüm.gözlerimi actıgımda kendimi hastanede bir yatakta onu da basımda aglarken buldum.Bu sefer erken dönmüştü.

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 422
favori
like
share
Bitanesinin_Bebegi Tarih: 27.08.2004 18:08
ersoy ellerine saglik :19: