Bir daha yeniden kendime söz veriyorum.V e sözümü kalbimin sesini dinleyerek bozuyordum.Kendimde derinleştikçe kendimden korkuyordum.Oysa korku,geri adım atmak için kaçınılmaz bir gerçekti.Bunu biliyordum.Her insanın taşıyamayacağı kadar ağır düşleri vardır içinde.Cesaret isteyen umutları.Bilmek yapmaktan çok geride kalıyor.Ruhu güne hazırlamak ve yüreğe sevda ipi ile inmek için bilmek yetmiyor.Katıksız bir anlayışı arındırılmış sevgi dili gerekiyor.
Çocukların ellerinden tutarak çocuk olunmuyor...Sesini sesime katarak düşünüyorum bugünü.Güne adım atarken,kayan her düşün arkasında gizli kaldı sevdam.Düşünüyorum...Yüksek duygularıma yenik düşüyorum.Sana gelen gelen çemberi daraltan ne çok sebep var.Yolu uzatan ne çok mavi göz.Greçeğe tırmanıyyorum,basamaklar yerken duygularımı ve alışamadığım kaderime yenik düşüyorum.
Sana gelme(k)den yürüyemiyorum,insanların gözlerinde.Sözlerine katık olamıyorum hiç kimsenin.Sesin ve sessizliğin yetmiyor yaşamaya ,takat ellerimden düşüyor kendimi senin boşluğuna bırakıyorum.Oysa yaşamın kılcal damarlarından süzülen gözyaşalarına tutsak adımlarımız.Varetmeyi becerdiğimiz an içimizdeki çocuğun hıçkırıkları dinecek Ve sen kaldırımların yıkılan parçası olmayacaksın....Senin pencerenden dolunayı gözlüyorum ...Gök maviye küskün,sen yoksun..Heran perdeyi çeken elin içinde buluyorum zamanı.Beni akışına almayan zamanı.İçimdeki yalancı sesin ulviliğine inanmazssam başarabilirdim yaşamayı.Yaşamayı öğrenebilirdim çocuk kitaplarından.
Aynalardan ruhuma süzülen kırık şarkıları ve oyun oynayan çocukları kucaklasam gözlerimde
Ve alışsam sensizliğe.....
O zaman alışabilirdim ruhumun dağınık saçlarına

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 391
favori
like
share
crazykaos1 Tarih: 19.07.2007 09:27
ellerine sağlıq