[COLOR=hotpink]
Bugün seni çok ama çok özledim de söylemek istemedim.
Niye öyle burnumun sızladığını, içimin burulduğunu,
gözlerimin çaktırmadan ıslandığını anladım da
ondan seni özlediğimi söylemedim.
Bu güzel eylül gününde Boğaz'ı seninle seyretmek isterdim,
sigaramın yarı dumanını rüzgarla paylaşmaya hazır,
bedenim göğsüne yaslanmış öylece bakardım görüntüye.
Bakarken güzel şeyler düşünürdüm! Sabah rastgele müzik dinlerken
kimin söylediğini bilmediğim bir şarkının sözü çok hoşuma gitti.
Kıymetimi bilmen için illa gitmem mi lazım,
sevdiğini duymak için illa ölmem mi lazım diye soruyordu.
Ya da benim bu şarkıdan çıkardığım sonuç bu emin değilim.
İnsan hem sevdiğini söyleyip de hem neden sevdiğinin yanına gelmez.



Hani sana okuduğum kitapların konularını ve kişiliklerini anlatıyorum
ya "Kürk Mantolu Madonna"nın erkek kahramanı geldi aklıma bugün.
Kitabı sana anlatırken, hissettiklerimi dile döküşüm ve adama nasıl sinir olduğumu hatırladım sana sinir olurken.
Aşık olduğu kadını evinin işleri bitince yanına almayı düşünen bir adam.
O evin inşaat işleriyle uğraşırken kadıncağız Almanya'da hastalıktan ölüverdi.
Bu garibim de aşkından gözleri kör, kadını mutlu etmek için evi güzelleştirmeye çalışıyor, kadının öldüğünden habersiz bir şekilde.
Aşkın boya badanaya ihtiyacı yok ki.
Sonrada bir ömür boyu terkedildiğini düşünerek mutsuz yaşadı.
Ama ille de boyayacağım diyorsan ben yanındayken boya.
Benim öyle "benden uzak olsanda mutlu ol",
"gideceğin yere beni de götür sorana başımın belası dersin",
"sabret aşkım sabret" gibi şarkı sözleriyle hiç işim olmaz.
Arada söylüyorsun ya "Endamın yeter" diye biz onu söyleyelim.



Ben seni öyle ilahi bir aşkla seviyorum ki anlatmaya kalksam,
kelimelere döksem ifade edememekten korkuyorum.
Ya da dile dökülenin basitleşmesinden.
Ben eğer becerebilsem parmaklarımla kaburgalarımı ayırıp seni içimdeki buğuda saklarım.
Uykunun en derin yerinde birden uyanınca seni yanımda görmek,
pişirdiklerimin güzel olduklarını gözlerinden okumak, kış gecesinde
söylenmeden patlatılmış mısırı paylaşmak,
televizyondaki filmi seyretmek için demlenmiş çayı birlikte içmek,
hastalıklarda sevgiyle sıkılmış limonata içirmek,
kahvenin telvesinde yazanları birlikte yaşamak,
sabahın kör saatinde çıplak denize girmek,
emanet alınmış bir motorsikletle gezintiler yapmak, sırtıma dolanmış kollarınla
güneşi batırmak, bizim batırdığımız güneşin doğduğu
ülkedeki insanların hayatları hakkında abuk hikayeler uydurmak,
bozuk musluk yüzünden kavga etmek,
ne kadar rahat adamsın ne kadar telaşlı kadınsınlarla başlayan cümlelerle tartışmak,
hayatı-hayatın getirdiklerinin tümünü seninle paylaşmak.
Bugün seni çok ama çok özledim de söylemek istemedim.



Hani geçen akşam trafik kazası yüzünden ölmüş birini görmüştük.
Üzerini örtmüşlerdi de sadece ayakkabıları görünüyordu.
Ben çok etkilenmiştim de sen "adamı tanımıyorsun bile" diyerek etkilenmemin sebebini anlamamıştın.
İlk düşündüğüm hayatın çok mu değerli olduğu yoksa düşünmeye değmeyecek kadar basit mi olduğu hakkında aklım karışmıştı.
Ne zaman ölümle karşılaşsam aynı
karmaşık duyguları hissederim zaten de sevince insanın içi daha çok acıyor.
Öleni tanıman gerekmiyor ölüm karşısında.
Orada yatan sende olabilirdin bende.
Seni düşünmek bile istemiyorum.
Kendimi öldükten sonra düşünemeyeceğime göre sana acı çektirmek istemiyorum.
Eee diyeceksin.
Eee si ölüm var, eve gitme süresince bile ertelenemiyor seni yolun ortasında
yakalayıveriyor ve bulduğu yerde götürüyor. Bu yol kıyısında bize göre zamansız bir kaza olabilir,
deniz gezmesinde söylenenler söylenmeden gelebilir,
yaşanacakları beklemeden de...
Yaşamak istediklerini söylemeden...
Bir akşam denizden dönerken aynı duygu karmaşasını hissederek,
sana telefon açıp
"Hayatı benimle paylaşır mısın" diye sormuştum.
Güzel şeyler söyledin de hala net bir cevap alabilmiş değilim artık hiçbirşey sormuyorum.
Sende unuttum zannediyorsun herhalde.
Artık çok özlediğimde bile özlediğimi bu yüzden söyleyemiyorum.
Cevapsız sorular varsa ortalıklarda, yalansız olmuyor yaşananlar.



Bugün seni çook özledim de yinede söylemedim bu yüzden.
Orada yatan bende olabilirdim.
Bırak işlerini de ben söylemeden kendin gel.



Kevser Şekercioğlu

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 667
favori
like
share
crazykaos1 Tarih: 19.07.2007 09:06
ellerine sağlıq
Sindy Tarih: 05.07.2007 10:36
eline saglik bebis
Nerqish Tarih: 05.07.2007 10:12
bebishim emegine saglik
fiber_optic Tarih: 01.07.2007 18:00
Teşekkürler Ellerine Sağlık
Pedaliza Tarih: 01.07.2007 16:00
özlemenin çok içten anlatıldığı güzel bir yazı

çok teşekkürler Bebiş
Asiyan Tarih: 30.06.2007 19:18
teşekkürler bebish