Bir ilkbahar sabahıydı.
Güneş, pırıl pırıl altın ışıklarını
yer yüzüne yolluyordu.
Bu ışınları gören kozalardan
o sabah beyaz bir kelebek çıktı.
Çok büyük ve tül gibi ince
bembeyaz kanatları vardı.
Birden kendini bir bahçenin
çiçekleri arasında buldu.
Önce keşif uçuşuna çıkıp
bahçeyi dolaştı.
Sonra dinlenmek için
kırmızı bir güle kondu.
Dinlenirken, kanatlarını
dikleştirip birleştirmisti.
Etrafına baktı.
Doyasıya yeşilliğe daldı
saatlerce seyretti...
Dinlenmişti.
Şimdi dolaşma vaktiydi,
yaşamalıydı, önünde uzun zamanı vardı.
Ağaçlara uçtu. Çiçeklere kondu.
Mutluydu, özgürdü.
Herkes ona bakıp "ne güzel" diyordu.
Akşama kadar çiçekten çiçeğe,
daldan dala uçup durdu.
Güneş batarken
bir garip his kapladı içini,
artık öğrenmişti.
Sadece bir günlük olan ömrü bitmişti.
Son bir kez etrafına baktı.
Batan güneşe daldı.
Ve bi daha hiiiiç uyanmadı...

Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 375
favori
like
share
dr.nezii Tarih: 06.09.2004 16:13
Aşık olduğumuz insanda başkalarının görmediği bir şeyler görürüz. Aynı şey şehrimiz için de böyledir. Tarif etmekte zorlandığımız, bazen de gizli kalmasını istediğimiz güzellikler vardır, orada yaşamak, uzaktan özlemektir onu benzersiz kılan. Bazen de dar gelir şehir, kalabalığında boğulursunuz, ya da yalnızlığınızı körükler milyonlarca insan.

.