sen benim derimden çok daha benimsin.
seni ararken içimde, damarlarımda, kanımda, ışıkla örülmüş
gizemli dokularımda sendin bulduğum.
sanki kandın sen taştın, azıktın.
bense dışında kaldım aklın, çılgınlığın, giysilerin,
eski bir karanlık ormanlar soyundan geliyorum,
ama tıpkı bir kuyudaymış gibi iki büklüm girip
kör bir adam gibi el yordamıyla
yolumu bulmaya çalışırken topraklarımda,
adımlarıma yön verecek parmaklıklar yoksa da
vardır senin gülünün büyümesi evimde
içimde büyümeyi sürdürüyorsun,
köklerin çok derinde

yapraklarında parmak uçlarımı yakmadan
gözlerine dokunmam olanaksız
susuzluğumda bedenin yangınları tutuşur
kurar yüzünün yaprakları yokluğunu
'kim var orada, kim var orada?' diye sorarım
sanki gecenin geç saatlerinde
birisi kapımı çalmış gibi
bir de bakarım ki boşluğun ortasında rüzgardan başka bir şey yoktur
sulardan, ağaçlardan, gündüzleyin yaktığımız
ateşlerden sönmeye yüz tutmuş
sanki hiçbir şey yokmuş da
var olan her şey oradaymış gibi
sanki yeryüzünün bütün toprakları kapımı tıklatıyormuş gibi
adsız, yaşam gibi belirsiz
filizlenen bitkiler ve çamur gibi bulanık,
gözlerimi kapar kapamaz uyanırsın canevimde
ben toprağa uzanınca doğarsın uçuşan tozlar gibi,
yatağını aşındıran nehir
birbirine dolanmış çıplak ağaçlarını koruyarak büyürse
sen de onlar gibi büyürsün bende

o nasıl karanlığıyla birlikteyse, sen de benimle birliktesin
işte kan ya da buğday, toprak ya da ateş
yaşarız burada, bir tek bitkiymiş gibi
yapraklarının anlamını bilmeyen.

Pablo Neruda

Etiketler:
Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 335
favori
like
share
Lulu Tarih: 26.07.2007 16:56
Gönülce Tarih: 25.07.2007 10:24
teşekkürler milkboy emeğine sağlık
DİDEM Tarih: 24.07.2007 18:53
emeğine sağlık milkboy teşekkürler
Serendipity Tarih: 24.07.2007 14:39
birbirine dolanmış çıplak ağaçlarını koruyarak büyürse
sen de onlar gibi büyürsün bende

[COLOR="PaleGreen"]çok güzel özel bir şiir
teşekkürler milkboy