[FONT="Arial Narrow"]sen gözden kayboluncaya kadarmış bu şehrin güzelliği

kararlı bir ayrılığa gittin diye

nefret ediyorum bu gardan, bu otobüslerden...

bu hüzün sımsıcakken

aşka ilk kez yenilmişken

nasıl giderim sobası sönmüş evimize?

ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!

‘‘ve insan ayrılırken de büyük olur...‘‘ diyecek kadar
cesaretli olmadım hiç...

gözyaşlarımı içime akıtıp
kabullenmeden önce yokluğunu direniyorum




sen geceyi geçerken başını cama yaslayıp

bir kar fırtınasını seyrediyorsun

beyaz bir hüzün üşütüyor seni

hırkana dolanıyorsun...

beni hatırlıyorsun, sevinçlerimizi

kavgalarımızı da...

gözündeki yaşına uymayan

bir gülüş sarıyor yüzünü

otobüs camındaki görüntünü görüp irkiliyorsun

bana bavulunu bile taşıtmadığın yolculuğuna

yeniden başlıyorsun...

dinlediğin radyo
ayrılık şarkılarını kesip
‘‘kar yağışı ülkeyi felç etti‘‘ diye abartırken
yalnızlığına bir bensizlik taşıyorsun...



sen beni düşünmeyi suç sayarken

ben içimde açtığın uçuruma düşmeden önce

seni biriktiriyorum...

tenimde parmak izlerin, kokun...

şimdi pusuya yatmış bir kederin

beni yalnız yakalamak için öfkelendiğini biliyorum

o yüzden kalabalıklaşıyorum

düşmeden dostlarıma tutunuyorum...

biliyorlar sensizliğimi
sebebi belli bir yangında yanacağımın telaşındalar...
en teselli veren cümleleri kuruyorlar

ve içlerinden biri unuttum diyor giden aşkını

(sarılırken yeni sevgilisinin beline
eski sevgilisine sarılır gibi)

ama sen sıradan bir alışkanlık değildin ki!

biraz sonra herkes iki kişilik dünyalarına dönünce

ben nasıl taşırım beni ve omuzlarımdaki yitik sevdayı?
nefesini yüzümde duymadan gelir mi uykular?

sabah olur mu?
sen olur musun bir daha?...



işte herkes gitti...

yüzümde kalan son gülümseme de yalan oldu sonunda

korkuya benzer duygularla tanıdım aşkın ikinci yüzünü

ayrılığın şiirlerine hiç dokunmamıştım

her şey seninle başladığından

güzelliklerin bile adını koymamıştım

hiç bir yasa seni benden koparamayacakken

şimdi nasıl yaşarım sensiz?...
ben ışıkları sönük bir evin kapısını hiç açmadım ki!...
‘‘ve senden ayrılmakta güzeldir...‘‘ diyecek kadar
kahraman olmadım hiç...




Ertan Akyüz






Beğeniler: 0
Favoriler: 0
İzlenmeler: 1522
favori
like
share
rasitesit Tarih: 04.09.2008 02:52
COK GÜZEL EMEĞİNE SAĞLIK
Pedaliza Tarih: 04.09.2008 01:16
[QUOTE=greenriver;2885249]:83::83:

ikinci defa okuyorum.. harikasınızzz...

Size bu şiirin Eylül Tufan yorumunu göndereyim inanın çok daha beğeneceksiniz
greenriver Tarih: 04.09.2008 01:12
ayrılığın şiirlerine hiç dokunmamıştım

her şey seninle başladığından

güzelliklerin bile adını koymamıştım

hiç bir yasa seni benden koparamayacakken

şimdi nasıl yaşarım sensiz?...


:83::83:

ikinci defa okuyorum.. harikasınızzz...
eternity Tarih: 30.08.2008 01:51
[QUOTE=hicbirsey2001;2136224]Teşekkürler Eylül Tufan

Teşekkürler Ertan Akyüz

Teşekkürler pedaliza



Bu ne güzel bir şiirdir

Ne güzel bir seslendirmedir

Ve bu ne güzel bir konudur

Bu kadar mı dokunur insanın yüreğine


Ey benim şiirin tadından anlayan şiir gibi arkadaşım

Şiir gibi özel arkadaşım

emeklerine sağlık

Geceme ayrı bir lezzet verdin

:3:

şiire söylenecek söz bulamıyordum fakat yorumlara bakarken bide senin bu şiir gibi güzel yorumunu gördüm konu güzel senin yorumun ayrı bi güzel bu şiiri bu fonla okurken gözyaşlarına engel olmak ne mümkün
mEhTaP..!! Tarih: 29.08.2008 22:26
müziğide uyum sağLamış hrbi insan bu şiiri okudugunda dalıp gidiyor..kaç kere oksamda bıqmıorumm
sevcanikolata Tarih: 26.08.2008 18:04
şiiri okurken kayboluyor insan.
Geride bıraktıklarının veya geride kalmışlığının farkına varıyor belkide...
yüreğine sağlık.
katsa Tarih: 25.08.2008 17:58
ellerine sağlık süper olmuş ağlamamak elde değil gözyaşlarım sel oldu severken neden ayrılılır anlamıyorum
CiCeGiM Tarih: 25.08.2008 16:14
Te$ekkürler: (
greenriver Tarih: 25.08.2008 15:06
müthişşş:59::106: paylaşım için teşekkürler..