simon
Üye
28.06.2004
Çavuş
1.827
Çavuş
1.827
Hakkında
-
Konu: Vesairehayatında ilk defa hiç bişey düşünmeden bi otobüse atladı - bi koltuk seçti ve oturduğu gibi kalem kağıdı çıkardı. daha önce ruhuna hiç bu kadar yakın hissetmemişti kendini.
-sustu....
-ve yazmaya başladı
o yazdı otobüs gitti , o yazdı - otobüs gitti
kendine kendini anlattı-dinledikleri hoşuna gitti - hiçte fena bi adam değilmiş meğerse, meğer bi hayatı varmış. hayat zannettiği bi bataklık - saçma bi alışkanlıkmış. biraz daha iyi hissetti kendini.
sonra biraz daha cesur baktı- belkide hiç kurtulamayacağı huylarını , nasıl herseferinde yenildiğini gördü.canı sıkıldı - hayatım dediği insanların ona karşı davranışlarını düşündü---- kimsenin onun için bişey yapmadığını gördü. üzüldü - yalnız hissetti.
o kadar üzüldü ki sadece oturdu o koltukta ve gerçekleri kabullendi. çok uğraştıysa da bütün o insanlar için bi mazeret bulamadı ve belkide yalnız kalması gerektiğini anladı. anladı ki etrafındakiler onun gibi değiller.........
sadece sustu.....
izmire giderken 9saat boyunca sustu..
kalbi kırılmıştı - aşık olduğu kızı bile tanıyamaz olmuştu
herzaman insanlara anlayışla yaklaşan o adamın artık içinden bunu yapmak gelmiyodu -kimseyi anlamak istemiyordu kalbi kırılmıştı bi kere...
sadece bi kere kalbini açmıştı insanlara ve onlarda hiç zaman kaybetmeden un ufak etmişlerdi........
sustu - kabul etti ve dönüş yolunda kendine yeni bi yol çizdi (tıpkı izmirde ona fal bakan kızın söylediği gibi..)
- izmiri sevdiğini farketti - ve oraya bişeyler yazmak istedi
)
-
Konu: GRAFITTY
valla elde daha ii gusel çiziomsss
ellerine emeğine saplık biladers
-
Konu: SEVGİLİ NE İSTER ?ooooo ne çok şey var yaw
gerçi hepsi doğru yani yhalan söze ne gerfek....
saol yasemincim
-
Sen, Ben, Üstüne Üstlük Yalnızlıklar...
Kapatıyorum gözlerimi. Seni düşünmüyorum artık. Düşünmek istemiyorum.
Ruhum yeteri kadar ıslandı gözyaşlarımla. Yeteri kadar kırıldı içimdeki
masum çocuk. Ne beklediğimi bilmeden geçirdiğim onca günün ardından acı
olan, gri bir sonbaharın karşıma dikilivermesi oldu aniden. Umut
edebilieceğim bir yaz daha habersiz geçti.
Anlamsızlıklarımla boğuştuğum günlerde, imkansız aşklarımın peşinden
koşarak tükettiğim bir ömrün suçlayan bakışları soğuttu, avuçlarına
bıraktığım kıpırtısız yüreğimi. Ne yağmurlar avutabildi içimdeki sıkıntıyı,
ne de bir köşe başında anlamsızca seni görebilme umudu. Dostlarla
konuşup, acılarımı dindirme umudu sardı boşluklarımı. Senin gibi değildim
ben. Yeni olan hiçbirşey bana göre değildi. Aşk o kadar basit değildi.
Paylaşılanları bir kenara bırakıp, benliğimin bir parçasının sende
olduğunu bile bile. Aklımın bir ucunda sen olduğun halde. Hatırlamayan
bakışlarla gözlerine bakamazdım. Kendimi acımasızca kandıramazdım. Ben ruhuma
yalan söyleyezdim.
Sahip olduğum onca güzel şeyin hiçbirşey ifade etmemesi ne kadar çok
içimi acıtıyor bir bilsen. Yüreğim onlara ihanet ediyor. Ve ben elimden
birşey gelmediği için kendime saldırıyorum her gecenin karanlığında
gizlice. Tüm sevdiklerimi aldatmanın hıncını alıyorum bedenimden. Hepsi
senin yüzünden. Bütün aşklarımın sonunda söylenen; neden bu kadar iyisin
cümlesinden nefret ediyorum artık. Ben iyi olmak istemiyorum. Evrenin
herhangi bir yerinde yaşanılan küçücük bir acının, bir parçamı koparıp
gitmesini istemiyorum. Üstümden geçen her rüzgarın hiç acımadan beni
küçük parçalara ayırmasına dayanamıyorum ve her defasında yeniden inatla
kendimi toparlama mücadeleme... Benden birşeyler alıp sonrada arkasına
bakmadan gidenlere dayanamıyorum. Senin ve diğerlerinin yalancı
bakışlarına dayanamıyorum. Hergün, hergece neden hep böyle olmak zorunda
olduğunu soruyorum kendi kendime. Neden ruhuyla konuşmuyor insanlar. Neden
kalın maskelerinizin ardından bakıyorsunuz her defasında aşka. hiç
haketmeyen
bir akla neden işkence ediyorsunuz.
Bana uzattığın soğuk ellerinin içimi ne kadar üşüttüğünü hiçbir zaman
bilmeyeceksin. Yok olduğumu ve yok olurkende, senden bir daha hiç
bulamayacağın bir parçanı koparıp götürdüğümü anlamayacaksın. Suskunlukların
daha da fazla artacak ama nedenini anlamayacaksın. Seni sen yapan bu
şehir dahil, bütün kara parçalarının en puslu yalnızlıkları ortak olacak
düşlerine. Kopan parçanın bir eşini daha bulamayacaksın. Hatırlamak
istediğin ne varsa, ne yaparsan yap geri dönmeyecek aklının kanayan
tarafına. Beni hatırlamayacaksın, yanımda olduğunu... Üzerine damlayan her
yağmur damlasının içine süzülmesi hiçbirşey ifade etmeyecek, içindeki
yangını söndüremeyeceksin. Hiç istemesemde, bir daha sevdiğim o çocuk
bakışlı kız olmayacaksın.
Şimdi kim kimi neden affetmeli bilmiyorum. Birbirimizden eksilttiğimiz
onca şeyin tekrar yerine konmayacağını bilmek kadar içimizi acıtan
başka birşey olmayacak ömrümüz boyunca. Kalbimize yabancı insanların,
kaybettiklerimize tecrübe dediklerini duymaya devam edeceğiz. Oysa ki
masumluklarımızı kaybettiğimizi birtek biz bileceğiz. Hayattaki hiçbirşeyi
hiçbirzaman basitçe, tek bir kelimeye indirgeyemediğimiz gibi her
defasında. Her seferinde acıtarak birbirimizi, soyunup yalnızlıklarımıza
dalacağız yeniden. Aşk, Adem'le Havva' dan beri süre geldiği gibi, yeniden
kararacak bakışlarımızda. Tanıdık bir ayazın içine bırakıp, savrulup
giden ruhlarımızın arkasından bakarak anlayacağız zamanın kanatan
geçişini. Yalanlara alışacağız ve biten herşeyin yasını tutmaya devam edeceğiz
bir süre. Uçurumlarımız yükselecek ve bir daha biz eski biz
olmayacağız
Aşk eskisi gibi karanlıkta kalacak.
Hiç istemesekte...