Yalnızlık Kaçış Suskunluk

Son güncelleme: 25.01.2008 20:42
  • Yalnızlık

    Oturdum üstüne çıkmıyorum seninde çıkarmaya niyetin yok.
    Hazan mevsiminden kalkma vakti gelmedi mi ayağa.
    Kendine bir kendin çizmek için kalemi eline al.
    Hadi bırak kırıklıklarını kalk yerinden.
    Bensiz bir sabah uyan artık.

    Kaçış

    Kalkacak bir sebep söyle.
    Nasıl bitireceğim içimdeki son baharı.
    Dökülecek mi kurumayan yapraklar.
    Dinecek mi bu yalnızlık
    Senin kadar farkındayım bunun böyle gitmeyeceğinin.
    Yapıştırmışım üstüme çıkmıyor, çokta niyetli değilim bırakmaya.

    Yalnızlık

    Sıkıldım artık senle olmaktan
    Hadi bırak beni gideyim başka diyarlara
    Başka birinde konaklayım biraz
    Bir yol çiz kendine, mavi olsun,
    İçinden ben geçmeyim yakıştırmıyorum maviyi kendime
    Uğramayayım senin topraklarına bir daha
    Kır zincirlerimi, özgür kalayım

    Kaçış

    Çizdiğim yolların sonunu biliyorsun
    Sonları bir uçurumdu onların, hep düştüm aşağı.
    Komalarda geçti ömrüm
    Söyle seni niye azat edeyim, yakıştırıyorum kendime.

    Yalnızlık

    Doğru yol orda bir yerde.
    İçinde hendekler, virajlar var biraz cefalı bir yol.
    Sonu uçurum da olsa düşmeyi de öğrenmelisin doğrusunu bulana kadar.

    Yürümeye başla hadi çocukların ilk adımları gibi olsun.
    Kapı eşiklerinde düş ve kalk yeniden.
    Düşeceksin ama orda kalmayacaksın
    Yürüyeceksin yine düşeceksin ama yılmayacaksın
    Çok sıkıldım bırak beni

    Suskunluk

    Her şeyden kaçsan kendinden kaçabilir misin?
    Sustursan söyleyeceklerini içindekileri sustura bilir misin?
    Bana sığınmakla sarabilir misin yaralarını?
    Nereye kadar susa bilirsin.
    Benle daha ne kadar yapabilirsin ya da ben senle ne kadar kalırım .
    Bir gün bende konuşacağım o zaman kime sığınacaksın.

    Susturma içindekileri.
    Haykır bitsin sessiz çığlıkların, taşımayayım akıttığın zehri

    Kaçış

    Konuştum ne oldu?
    Anlata bildim mi hissettiklerimi.
    Anlamak istediler mi dillendirdiğim aşkı.

    Dinlediler mi hiç canı gönülden.
    Hep susturmadılar mı konuşmalarımı.
    Boğazıma ilmikler geçirmediler mi. Boğmadılar mı masum kelimeleri.
    Kaçışlarım kendimden, susturdum söyleyecekleri mi?

    Suskunluk

    Anlatmaktan vazgeçmemelisin, yılmamalısın.
    Öksüz bırakmamalısın kelimelerini.
    Sansürlere yenik düşmemeli dilin.
    Suyun yatağını bulması gibi akıt yavaş yavaş.
    Hadi konuş susma.

    Kaçış

    Ne anlatacak bir söz ne söylenecek bir kelime kaldı bende.
    Vazgeçişlerde yüreğim.
    Kendimden geçmişim
    Kendimden kaçmışım daha ötesi var mı?

    Yalnızlık ve Suskunluk
    En kötüsü.
    Kendi çaresizliğini kendinin yaratması.
    Duvarlar örmüşsün etrafına.

    Kimseyi almıyorsun içeri.
    Girmek isteyenleri de elinle iteliyorsun
    Çıkmayacak isteyeceksin bir gün.

    Bakmışsın
    Vurmuşsun dibe

    Duyuramayacaksın sesini kimseye
    Çığlıkların karşılıksız kalacak
    Kocaman bir kalabalığın içinde yalnızlıktan kaçarken yalnız olduğunu anlayacaksın

    Haykıracaksın susturduklarını kimseler ses vermeyecek
    Ya kalk yeniden başla bir yerden ya da kal olduğun yerde

    alıntı
#25.01.2008 17:56 0 0 0
  • Şair son cümlesiyle noktayı koyup

    olması gerekeni söylemiş zaten



    paylaşımların için teşekkürler bir-dost
#25.01.2008 20:17 0 0 0
  • Teşekkürler pedaliza
#25.01.2008 20:42 0 0 0