bir profösörün ilk namazı..
Son güncelleme: 23.09.2008 01:30
-
Prof. Jeffrey Lang
Amerika'nın muhtelif üniversitelerinde görev yapan matematik Prof. Jeffrey
Lang İslam'a giriş hikâyesini yazmış olduğu 'Melekler soruncaya kadar' (Even
Angels Ask: A Journey to Islam in America) isimli eserinde derin felsefi
düşüncelerle,
ruhani duygular arasında ilk namazını şöyle dile getiriyor:
"Müslüman olduğum gün cami imamı, bana namazın kılınışını açıklayan bir
kitap verdi. Ancak Müslüman talebelerin buna endişelerini gördüm,
bana: "Acele etme, rahat ol, zamanla yavaş yavaş yaparsın" dediler. Ben de
kendi kendime, namaz bu kadar zor mu? Dedim ve talebeleri duymazlıktan
gelerek, hemen vaktinde beş vakit namaz kılmaya karar verdim. O gece, loş
ve küçük odama çekilerek kitaptan abdest ve namaz hareketleri
eksersizlerini yaptım, namazda okunacak bazı surelerin Arapça okunuşlarıyla
İngilizce anlamlarını ezberlemeye çalıştım. Bu çalışmalar saatlerce devam etti.
İlk namaz denemesi için kendime güven gelince yatsı namazını kılmaya karar
verdim. Vakit gece yarısıydı, kitabı alıp banyoya girdim, kitabı açarak,
mutfaktaki ilk yemek denemesi yapan aşçı gibi kitaptaki talimatları dikkat ve
incelikle bir bir uyguladım.
Abdest bitince odanın ortasında durup, kapı ve pencerelerin kilitli ve kapalı
olmasından emin olduktan sonra kıble olarak bildiğim tarafa yöneldim, derin
bir nefes aldım ve elimi kaldırarak alçak bir sesle Allahu Ekber dedim.
Kimsenin
beni işitmemesini ve görmemesini umuyordum, yavaş yavaş Fatiha suresi ile
kısa bir sureyi Arapça olarak okudum. Öyle zan ediyorum ki herhangi bir
Arap beni dinlemiş olsaydı benim okumamdan bir şey anlamayacaktı.
İkinci bir tekbir alarak Rükua gittim, rükuda biraz tedirginlik hissettim, çünkü
hayatımda hiç kimseye eğilmemiştim. Odada yalnız olduğumu hatırlayınca
sevindim. Subhane Rabbiyel azim dediğimde kalbimin hızla çarptığını
hissettim. Tekrar tekbir getirerek doğruldum ve artık secdeye varma zamanı
gelmişti. Secdeye varmak üzere ellerimi ve dizlerimi yere koyunca dona
kaldım, secdeye gidemiyordum, efendisinin önünde başını yere koyan köle
gibi yüzümü, burnumu yere koyup kendimi zillet sandığım bir duruma
düşüremiyordum, üstelik bacaklarım da katlanamıyordu, utandım gülünç
duruma düştüm zannettim.
Bu durumda beni gören, arkadaş ve tanıdıklarımın önünde acınacak ve alay
edilecek halimi düşündüm, arkadaşlarımın kahkahalarını duyar gibi
oluyordum. 'San Francisco'da Araplar çarptı bu hale düştü' gibi sözler sarf
edeceklerini tahayyül ederek zavallı duruma düştüğümü hissettim. Bir
müddet tereddüt ettikten sonra derin bir nefes aldım başımı seccadeye
koydum, zihnimdeki bütün düşünceleri attım, dikkatimi dağıtacak
düşüncelere yer vermeden ikinci secdeye de vardım. Bu esnada kendi
kendime "Daha önümde üç tur daha var"
diye düşündüm ve kararlıydım: Neye mal olursa olsun bu namazı
tamamlayacağım. Kalan rekâtlarda işler gittikçe daha da kolaylaşıyordu.
Son secdede tam bir sükûnet hissettim. Nihayet teşehhütten sonra selam verdim.
Selamdan sonra bulunduğum yerde olduğum gibi kaldım, geriye dönüp
nefsimle giriştiğim savaşı aklımdan geçirdim, bir savaştan çıktığımı hissettim
sonra başımı önüme eğerek mahcup bir şekilde "Allah'ım geri zekâlılığımdan
ve tekebbürümden dolayı beni bağışla, uzak bir yerden geldim ve daha
önümde kat edilecek uzun bir yol var" diye dua ettim.
Bu esnada daha önce hiç yaşamadığım bir şeyi hissettim. Bunu kelimelerle
ifade etmek mümkün değil. Vücudumu, kalbimin bir noktasından çıktığını
hissettiğim ve anlatmaktan aciz kaldığım bir dalga kapladı, soğuk gibiydi, ilk
etapta irkildim, vücuduma olan etkisinden ziyade garip bir şekilde
duygularımı etkiledi ve görünür bir rahmetin varlığını hissettim. Bu rahmet
sonra içime nüfuz ederek içimde kaynamaya başladı.
Sonra sebebini bilmeden ağlamaya başladım, ağlamam artıp gözyaşlarım
aktıkça, rahmet ve lütuftan harika bir gücün beni kucakladığını hissettim.
Günahkâr olmama rağmen, günahlarımdan veya utanç ve sevinçten dolayı
ağlamıyordum. Sanki büyük bir set açılmış ve içimdeki korku ve keder sel
olup gidiyor. Bu satırları yazarken kendi kendime diyordum: "Allah'ın rahmet
ve mağfireti, sadece günahları affetmiyor, o aynı zamanda bir şifa ve bir
sekinedir". Uzun bir süre başım eğik bir şekilde öylece diz üstü kaldım.
Ağlamam durunca, yaşadığım deneyin akıl ile izah etmenin mümkün
olmadığını anladım, Bu esnada idrak ettiğim en önemli husus ise, benim
Allah'a ve namaza şiddetle muhtaç olduğum gerçeği oldu. Yerimden
kalkmadan önce de şu duayı yaptım: "Allah'ım bir daha küfre girmeye cüret
edersem beni, o küfre girmeden önce öldür ve bu hayattan kurtar, hata ve
eksiksiz yaşamanın çok zor olduğunu biliyorum, ancak şunu yakinen biliyorum
ki, bir tek gün dahi olsa sensiz yaşamak senin varlığını inkar etmem mümkün
değildir".
Prof. Dr. Jeffery Lang İslam'a girişini anlatıyor
...verirler "ben acizim", "kudret Sen'in" dedikçe..verenin şanı büyük, sen iste istedikçe....
-
merhaba alfeas.
öncelikle sana çok teşekkür ederim.
inanki başından sonuna okuyana kadar tüylerim hep havadaydı.
bunların hepsini bildiğimiz halde bizler yapmıyoruz.
ama bu noktadan sonra inşallah allah ım nasip ederse namaz kılmak istiyorum.
sana çok teşekkür ederim tekrar.
çok etkileyiciydi.
- bir profösörün ilk namazı.. Konusuna Benzer Konular
- Istihare Namazi 25.09.2004
- cenaze namazı 11.10.2004
- Teravih namazı 12.10.2004
- CUMA NAMAZI 11.11.2004
- Çanakkale bayram namazı 28.03.2005