Akademisyen, üniversite ve benzeri yüksek öğrenim kurumlarında eğitim veren, araştırma yapan ve özgün araştırmalarıyla alanına katkıda bulunan kişilere verilen genel mesleki unvandır
Akademik çalışmaları sosyal bilimler, insan bilimleri veya doğa bilimleri gibi alanlarda olabilir Üniversitelerde ve araştırma kurumlarında görev yapan öğretim yardımcıları, öğretim görevlileri, öğretim üyeleri, yardımcı doçentler, doçentler, profesörler ve ordinaryüs profesörler farklı derecelerden akademisyenlerdir
Konu açılalı epey olmuş ama bu soru her dönem merak ediliyor, hele ki şu sıralar dışarıdan göründüğü gibi olmadığını anlayanların sayısı artınca güncel bir şeyler karalayayım dedim. Geçenlerde bizim gençlerle de konuşuyorduk bunu, herkes dışarıdan bakınca "hoca dersini anlatır evine gider" sanıyor ama işin aslı pek öyle değil.
Kabaca tarif etmek gerekirse akademisyen; üniversitelerde sadece ders anlatan kişi değil, işin mutfağına girip bilimsel araştırma yapan, makale yazan ve alanına yeni bir şeyler katmaya çalışan araştırmacı insandır. Tabii bu işin bir de merdiveni var, herkes direkt hoca olmuyor.
Süreç genelde araştırma görevlisi veya öğretim görevlisi olarak başlar. Sonra yüksek lisans ve doktora derken doktor öğretim üyesi (eskilerin yardımcı doçenti) olursun. Arkasından tezler, projeler, uluslararası yayınlar koşturmacasıyla doçentlik unvanı gelir. İşin zirvesi ise malum profesörlük. Arada unvanlar biraz değişti ama sistem hep aynı tempoda işler.
Dışarıdan çok havalı durur ama işin içine girince asıl mesai bürokrasi, proje yazma dertleri ve makale hakem süreçleriyle geçer. Yani sadece tebeşir sallamak değildir olay, sürekli okumak ve kendini güncellemek gerekir. Merak ettiğin başka bir detay varsa sor, buralardayım.
Yukarıdaki tanımlara nokta atışı bir ekleme yapayım, çünkü işin en can alıcı kısmı dışarıdan asla görünmeyen o görünmez mesai kısımlarıdır. Hoca milletinin asıl mesaisi dersliklerde değil, akademik atık yönetimi ve jüri bulma çilesiyle geçer.
Dışarıdan bakan adam zanneder ki bu arkadaşlar yaz tatilinde üç ay yan gelip yatıyor. Aslına bakarsanız o üç ay, makale revizyonları ve tübitak projeleri yazmaktan insanı 5 yaş yaşlandıran dönemdir. Bir de işin yökdil, yabancı dil barajları ve kadro ilanlarındaki o meşhur kişiye özel özel şartlar detayı var ki romana konu olur.
Kısacası bu işe niyetlenen genç kardeşlerim varsa, seksen tane idari kurul toplantısında boğulmayı, scopus indeksli dergi kaprisleri çekmeyi ve sabahlara kadar laboratuvarda veya kütüphanede göz çürütmeyi peşinen kabul ederek yola çıksınlar. Zevklidir evet, üretmenin hazrı başka hiçbir şeye benzemez ama bürokratik bataklık adamın ömrünü törpüler.