Kaybettim bugün kendimi, hükümsüzdürSonu yok bunun, boşluklardan boşluk beğendim
Vazgeçtim bugün herşeyden halsiz şu kalbim
Kan revan içinde hep kanamaz denen yerlerim
Mevsim normaLLerinde seyreden yok oLuşLarıma karLa karışık asabiyet yağıyor ince ince
Ve cevapsız teLefonLar gibi suratıma çarpan soğukLa AkLımda tek bir keLime: Umut
Hayat sürüp giderken, zifiri karanlığa boğulmuş hayal caddelerimde yürüyorum yalnız kaldığım öksüz vakitlerin eşiğinde Ağır adımların sessiz yankıları bile soğuk sokakları ısıtmıyor
Eskiden kimi şarkıların ne kadar anlamlı olduğunu düşünürken, şimdi
ayrılığın ardından çalınan her şarkı umutsuzluğumu ve sevgimi anlatıyormuş
gibi geliyor Sevdiğim ne çok şarkı varmış, bunu senin gidişin gösterdi
bana
bir adım attın karanLıktan dünyaya düşünmeden sattın ruhunu bir yaLana
bin çiLe çektin ömrünün her anında
Yaşamla ölüm arasındaki o ince çizgide cambazlık yapıyorum bu aralarAyağaım kayınca çığlıklar,düzgün yürüyünce ise alkışar kopuyor bir yerlerden
Karma karışık olup kararsız kaldın mı ölümle yaşam arasında Arkamda ölüm,
Önümde çocukluğum Arada kalmışlığın ezik halidir şu an yaşadığım