Duygusal > Ölünün Odasi

    Ölünün Odasi
    .
    Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmis;
    Yerde çiplak bir gömlek, korkusundan dirilmis.
    Süt beyaz duvarlarda çivilerin gölgesi;
    Artik ne bir çitirdi, nede bir ayak sesi....
    Yatiyor yataginda, dimdik, upuzun, ölü;
    Üstü boynuna kadar bir çarsafla örtülü.
    Bezin üstünde ayak parmaklarinin izi;
    Mum alevinden sari, baygin ve donuk benzi.
    Son nefesle gögsü bos, eli bos uzanmis yana;
    Gözleri renkli bir cam, mihli ahzap tavana.
    Sarkik dudaklarinin ucunda bir iz var;
    Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar.
    Sarkik dudaklarinda sili titrek bir an;
    Belliki birden bire gitmis çarpinamadan.
    Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm..
    Bana geldigi zaman, böyle gelecek ölüm....
    .
    Necip Fazil Kisakürek
    ağlamayın ya kıyamam size...